چون بين دو « ياء » التقاء ساكنين شد « ياء » اوّل را نيز حذف نموديم « ترين » شد و پس از الحاق « نون » تأكيد ثقيله چون اجتماع سه « نون » گرديد « نون » اعرابى را حذف كرده التقاء ساكنين شد بين « ياء » و « نون » اوّل از « نون » تأكيد لذا « ياء » را كسره داده به صورت « ترينّ » درآمد . و يفتح معهما آخر الفعل : ضمير در « معهما » به نون تأكيد ثقيله و خفيفه برمىگردد . اذا كان فعل الواحد : ضمير در « كان » به « الفعل » برمىگردد . و يضمّ اذا كان فعل جماعة الذكور : ضمير نائب فاعلى در « يضمّ » به آخر فعل برمىگردد و ضمير در « كان » به « الفعل » عود مىكند . و يكسر اذا كان فعل الواحدة المخاطبة : ضمير نائب فاعلى در « يكسر » به آخر فعل برمىگردد و ضمير در « كان » به « الفعل » راجع است . متن : و امّا اسم الفاعل و المفعول من الثّلاثى المجرّد فالاكثر ان يجيئ اسم الفاعل منه على فاعل ، تقول : ناصر ، ناصران ، ناصرون ، ناصرة ، ناصرتان ، ناصرات ، نواصر . ترجمه : اسم فاعل امّا اسم فاعل و مفعول از ثلاثى مجرّد ، پس غالبا اسم فاعل از آن بر وزن فاعل مىآيد چنانچه مىگوئى : ناصر : يكمرد يارىكننده ناصران : دو مرد يارىكننده ناصرون : مردان يارىكننده ناصرة : يكزن يارىكننده ناصرتان : دو زن يارىكننده ناصرات و نواصر : زنان يارىكننده .