اسم تفضيل اسم مشتقى است كه دلالت كند بر برترى داشتن موصوفش بر غير آن مانند كلمه اشدّ كه در فرمايش حضرت امير المؤمنين عليه السّلام وارد شده است : اشدّ الذّنوب ما استهان به صاحبه « سخت‌ترين گناهان گناهى است كه صاحب آن او را كوچك شمرد » . و گاهى هم دلالت دارد بر اصل وجود صفت در موصوف بدون اينكه تفضيل و ترجيحى از آن فهميده شود و در اصطلاح به آن افعل وصفى گويند مانند كلمه اكبر كه در فرمايش حضرت امير المؤمنين عليه السّلام آمده است : الغناء الاكبر اليأس عمّا فى ايدى النّاس « بىنيازى و توانگرى بزرگ چشم نداشتن به دارائى مردم است » . و ما از آن در ضمن دو مسئله بحث مىكنيم : 1 - شرائط اشتقاق آن از مصدر . 2 - صرف صيغه‌هاى آن .