ابن عريف معتقد است ، شكر عوام همان « ديدن نعمت از صاحب نعمت و ثنا بر بخشندهء آن و به جاآوردن حقّ آن و اقرار به وجود آن نعمت است . » ولى شكر خواص ، « آن است كه قبل از هر چيز در حال نعمت تنها صاحب نعمت را ببيند ؛ و هرگاه از سر بندگى آن را مشاهده كند ، صاحب نعمت در چشم او بزرگ جلوه مىكند ، چون بنده حقّى بر آن ندارد . و هرگاه آن را مشاهده كند ، سختى براى او شيرين مىگردد . و هرگاه آن را تنها و يگانه نسبت به غير ببيند ، سختى و نعمت را از او نمىبيند و هميشه به او مشغول است ؛ و غيبت وى در حال حضور وى است ، و او را از شناخت بخشش و محنت و نعمت و دشوارى مشغول كرده است . » به نظر او ، « شكر ، راه پرداختن به وى نيست . و راهى به خارج شدن از انجام واجبش وجود ندارد . » و گويى وى با اين سخن به اين مطلب اشاره دارد كه ، شكور از نامهاى خداوند است .