نگذارند ؛ و ريسمانى كه گرفتنگاه آن استوار است و پناهگاهى كه قلّهء آن پناهنده را نگاهدار است ؛ و ارجمندى هر كه با او دوستى ورزد و امان آن كس است كه بدان درشود ؛ و راهنماى هر كه بدان اقتدا كند ، و عذرخواه آن كه آن را مذهب خود گيرد ؛ و برهان هر كس كه به آن سخن گويد و آن را پذيرد ، و گواه هر كه در مخاصمت پشتيبان خويشش شمارد ؛ و پيروزى آن كس كه بدان حجّت آورد ، و راهبر آن كه آن را به كار دارد ؛ و مركب آن كه آن را به كار گيرد ، و نشان آن كس كه در آن بنگرد ؛ و نگاهدار كسى كه خود را بدان از آسيب حفظ كند و دانش كسى كه آن را نيك به خاطر سپارد ؛ و حديث كسى كه از آن روايت كند و حكم آن كسى كه خواهد حكم كند . » نمىدانم كلامى را كه على ( ع ) بدون تكلّف با طبيعت و سرشت خود آن را توصيف نمود ، چگونه توصيف كنم . كتابى كه انسانها از آوردن مثل آن و يا تقليد از آن - هر چند كه تلاش كنند و به زحمت افتند و تدبّر نمايند - ناتوانند . چگونه وقتى انديشه‌مندان و نويسندگان مسلمان از كنارش مىگذرند ، آنها را به مراجعهء قرآن و سفر در زواياى آن وانمىدارد تا به هر چيز تازه دست يابند و زندگى كسالت‌بارشان را كه در طول ايام غبار گرفته است ، غبارروبى كنند ؟ على ( ع ) از آنهايى نبوده است كه غافل باشد وقتى اين سخنان را بر زبان آورده است . چون وى با روح وحى مىزيست وقتى كه كلمه به كلمه نازل مىشد ؛ و معانى آن را از پيامبر ( ص ) فرامىگرفت و پيامبر ( ص ) آن معانى را براى وى آشكار مىنمود . حديثى ديگر در اين باب آن است كه ترمذى در صحيح و دارمى در سنن آورده است . حارث اعور مىگويد : به مسجد رفتم ديدم كه مردم به احاديث مىپردازند . نزد على ( ع ) رفتم و گفتم : اى امير المؤمنين ! نمىبينى كه مردم سخت به احاديث مىپردازند ؟ فرمود : « آيا چنين مىكنند . » گفتم : آرى ، فرمود : « امّا من از پيامبر ( ص ) شنيدم كه مىفرمود : و در آينده فتنه‌اى رخ خواهد داد . گفتم : راه بيرون شدن از آن چيست ؟ فرمود : كتاب خداوند كه در آن خبر از گذشته و آيندهء احوال شما و حكم حال شماست و سخن بيهوده نيست ، بلكه جداكنندهء حق از باطل است ؛ و هركس آن را از سر تكبّر ترك كند ، خداوند او را درهم مىكوبد ؛ و هركس هدايت را در غير آن بجويد ، خداوند او را گمراه مىكند . قرآن ريسمان محكم خداوند ، ذكر