سكينه ( آرامش ) صدوق در معانى الاخبار از امام باقر ( ع ) روايت مىكند كه فرمود : « آرامش همان ايمان است . » و از امام رضا ( ع ) دربارهء سكينه‌اى كه در صندوق موسى ( ع ) بود ، سؤال شد و فرمود : « روح خداوند بود كه سخن مىگفت كه هر گاه در چيزى دچار اختلاف مىشدند ، با آنها سخن مىگفت و آنها را به بيان آن چه كه مىخواستند ، آگاه مىساخت . » باز از امام رضا ( ع ) روايت مىكند كه ايشان سكينه را چنين تعريف فرمود : « بادى است خوش كه از بهشت خارج مىشود و صورتى انسانى دارد و با پيامبران بوده است و همان است كه بر ابراهيم ( ع ) هنگام ساختن كعبه نازل شده است و شروع كرد به گرفتن چيزهايى و اساس خانه بر آنها نهاده شد . » در مجمع الزوائد و الدر المنثور بنا به روايت ابن عساكر و بيهقى ، سخنى به امام على ( ع ) پيوند داده‌اند كه فرمودند : « سكينه‌اى كه در آن صندوق بود ، بادى بود خوش و آرام از بهشت كه چهره‌اى انسانى داشت . » سكينه همان ايمان است ، چون نفس ، اضطراب و پريشانىاش را وامىنهد و از تيرگى و كدورت در امان است و از هلاكتها و خطرهايى كه شيطان براى آن ايجاد مىكند و از شرور مادّى كه آن را فراگرفته ، در امان است . همان روح خداوندى است كه در دل هر يك از بندگانش كه بخواهد مىافكند و نورى است در راه ترسناك و ناپيدا ، كه هر گاه بنده قصد انحراف نمايد ، براى او روشن مىشود و راه راست را به او مىنماياند و به آن سو مىكشاند . همچنين بادى است كه از بهشت مىآيد و جان مؤمن آرام مىگيرد و حواس باطنى او در بوى