است . اطلاعات ارائه شده در باره وى كه از همين خاندان بلكه چهره‌اى برجسته از ميان آنان است ، بدين شرح است : 8 . رضى الدين عبدالملك بن شمس الدين اسحاق بن رضى الدين عبدالملك بن محمد بن محمد بن فتحان واعظ قمى . دكتر مدرسى طباطبائى در باره وى نوشته است : افندى او را فاضل و عالم و فقيه و از بزرگان علما و فقها دانسته و در مقدمه عوالى هم با وصف سيد الفقهاء و العلماء از او ياد شده است ( خاندان فتحان : 12 ) . وى در اواخر قرن هشتم به دنيا آمده و نزد بعضى از دانشمندان بزرگ آن دوره در ايران و عراق درس خوانده و پيش از سال 838 به كاشان مهاجرت نموده و در همان شهر شاگردانى فاضل پرورده و حوزه درسى گرمى داشته است . او نخستين كس از اين خاندان است كه در كاشان اقامت گزيده و نوادگان او نيز همه در همان جا بوده اند . وى پس از سال 851 و پيش از 877 درگذشته است . افندى كه سه مدخل به او اختصاص داده اما آنان را يكى مىداند ، در وصف وى نوشته است : از اجله علما و فقها بود و پسرش علاءالدين فتح الله از او روايت دارد . ابن ابى جمهور هم گاه از طريق سبط او و فرزندش و گاه صرفا از سبط او وجيه الدين عبدالله بن علاءالدين فتح الله روايت مىكند . ( رياض : 3 / 268 ) . در مدخل بعدى با تعبير « فاضل ، عالم ، فقيه » از او ياد كرده است . در مدخل سوم هم اشارتى به اسم دارد و بس ( رياض : 3 / 269 ) . آقاى مدرسى سپس در باره اساتيد و مشايخ اجازه وى به نقل از رياض چنين نوشته است : از اساتيد و مشايخ اجازه او چهار تن را مى شناسيم : ابوالعباس جمال الدين احمد بن فهد ابن فهد حلى درگذشته 841 . زين الدين على استرآبادى . شرف الدين بن تاج الدين حسن سرابشنوى . مقداد بن عبدالله سيورى حلى فاضل مقداد . او به واسطه اين چهار تن به تفصيلى كه در ديباچه عوالى مذكور است از آيت الله علامه حلى عالم بزرگ شيعه روايت مىكند و از آنجا كه بعضى از اين بزرگان در مراكز علمى آن روز شيعه در عراق