از آن جمله واقدى و ابن اعثم كوفى است . به خصوص در مورد دوم ، بهره وى فراوان است و با اين حال ، هم در اين اثر و هم آثار ديگر ، از اينان به عنوان ناصبى ياد مىكند . وى از واقدى با تعبير « عثمانى ناصبى خارجى » ياد مىكند . ( ص 250 ) ناصبى از ديد وى عامه مخالفان است نه آن كه واقدى يا ابن اعثم ويژگى خاصى داشته باشند . آشكار است كه آثارى هم در اختيار وى بوده اما نويسندگان آنها را به درستى نمى شناخته است . از جمله به كتاب البدعه اشاره مىكند و در باره نويسنده مى گويد كه وى از اهل اصفهان بود ( ص 173 ) . على القاعده وى برخطاست و با توجه به نقل صورت گرفته ، بسا مقصودش كتاب الاستغاثه از ابوالقاسم كوفى است . به هر روى متن حاضر ، به رغم آن كه در مقايسه با كامل بهايى ، اطلاعات تاريخى كمترى دارد ، اما بدون ترديد به لحاظ حديثى ، اثرى ارجمند است ، زيرا افزون بر استفاده از منابع فراوان حديثى كه امروزه در دسترس نيست ، احاديثى در آن يافت مىشود كه دست كم در برنامه هاى موجود رايانه اى نشانى از آن يافت نشد . حتى همان ها هم كه هست ، به لحاظ عبارات ، تفاوتهايى دارد كه براى اهل فن ، سودمند خواهد بود . فتحان يا خاندان مترجم كتاب گفتيم كه اين كتاب به عربى بوده و نويسنده اى ديگر در قرن هشتم هجرى آن را از عربى به پارسى درآورده و مقدمه اى هم بر آن نوشته است . وى خود را - عبدالملك بن اسحاق بن عبدالملك بن فتحان الواعظ القمّي محتداً و مولدا و القاشي موطناً مى خواند . كسى كه در قم به دنيا آمده اما در كاشان اقامت گزيده است . دوست دانشمند ما آقاى حسين مدرسى شرحى مستقل با عنوان خاندان فتحان ( قم ، 1352 ش ) در باره اين خاندان نگاشته و يك يك اعضاى آنان را بر اساس آنچه كه تا زمان تأليف اين رساله از روى كتب تراجم و يادداشت‌هاى