نخست كه كوچكتر بوده و بيشتر جنبه مقدمى نسبت به اصل كتاب را دارد شامل بيست حديث در فضائل امام على و اهل بيت عليهم السلام و شيعيان است . متن عربى حديث با ترجمه و احيانا شرحى در باره آن . نوزده مورد از اين احاديث از كتاب المجتبى اثر محمود بن محمد صالحانى اصفهانى شافعى مذهب است ( ص 29 ) و البته ذيل بعضى ، منابع ديگرى هم ياد مىشود . كتاب مجتبى يكى از منابع اصلى وى در اين كتاب است و او افزون بر نقل احاديث از آن ، در چند مورد اشعارى هم در فضائل اهل بيت ( ع ) روايت مىكند ( ص 27 ) . طبرى عنوان اين فصل را اخبار و احاديث وارده در اين باب مىداند كه شيعيان امامى رستگارند . وى ضمن شرحى كه براى حديث ششم نوشته ، به مصيبتهايى كه شيعه در طول تاريخ تحمل كرده اشاره نموده از سقيفه و بعد از آن رفتار معاويه و يزيد با شيعيان و به طور كلى بنى اميه كه « هشتاد سال در شرق و غرب ، شيعه را مى كشتند و لعنت خاندان رسول مى كردند » سخن گفته و سپس از بنى عباس كه « هشت امام را به زهر كشتند و سادات اهل بيت را زنده در ديوار مى گرفتند » . ( ص 17 ) . طبرى بسان ديگر مؤلفان شيعه ، در بيشتر ادوار تاريخ خود ، تلاش داشته تا با استفاده از مآخذ اهل سنت ، روايات فضائل اهل بيت ( ع ) را گرد آورى كند . از ديدگاه اين عالمان ، وجود اين روايت در كتب اهل سنت مصداقى است از الفضل ما شهدت به الأعداء ، و بنابرين يك شيعه با ديدن آنها ايمان و اعتقادش استوارتر مىشود . وى در اينجا باز تأكيد مىكند كه « بنده كمينه جامع اين كتاب ، امروز قرب ده سال است كه مطالعه كتب اخبار و تفاسير اهل سنت مىكند » . به نظر وى ، تمامى روايات فضائل ، در كتب سنيان هست ، جز آن كه پراكنده است . اما بخش دوم يا به عبارتى بخش اصلى كتاب از صفحه 35 آغاز مىشود و تا پايان يعنى صفحه 252 به درازا مى كشد . اين بخش به طور اصولى ، شامل نقد 23 حديث است كه در مآخذ اهل سنت در باره فضائل خلفا و صحابه وارد