ى ك روايت جالب هم اين است كه كسى براى احمد بن حنبل خبرى در فضيلت امام على ( ع ) روايت كرد و احمد به وى گفت : ناشدتك الله أن تحدث بهذا الحديث قمّيا ، تو به خدا سوگند كه مبادا اين حديث را براى قمى روايت كنى ( 468 ) . اين خبر دليل بر شهرت قمى ها به تشيع در روزگار او در نيمه اول قرن سوم دارد . خبر شگفتى از برخورد احمد بن حنبل با موسى بن جعفر ( ع ) دارد كه به نظر مى رسد به لحاظ زمانى نبايد درست باشد ( 482 ) . بخش اخير اين كتاب تلخيص كتاب ملل و نحل شهرستانى است كه گهگاه مطالبى در باره برخى از فرق طبعا از منابع ديگر آمده است . اين مطالب گاه حاوى نكات بديعى است مانند آنچه در باره سبعيه يا نصيريه آمده است ( 487 - 490 ) . در جايى در باره معناى « خدا » كه نامى است كه فارسيان براىالله انتخاب كرده اند آن را به « خود او » بر مى گرداند ، يعنى او جز خود او نيست . شعرى هم به فارسى مى آورد [ كه از فردوسى است ] : جهان را بلندى و پستى تويى ندانم چه اى هرچه هستى تويى ( 508 ) . اين نكته كه صريحا راغب اصفهانى را شيعه امامى مى خواند جالب توجه است : و الراغب من الشيعة الامامية ( 514 ) . كتاب در ص 521 به اتمام مى رسد . به مناسبت شعر فارسى پيشگفته ، بد نيست يك دو بيتى را كه در تحفة الابرار : 157 از يك « مؤمن » آورده مرور كنيم : محب على را به دوزخ چه كار * خوارج سزاى جحيم و شرار روايت رسيده به ما صد هزار * كه شيعى ندارد به دوزخ قرار در باره كتاب اخبار و احاديث و حكايات الف : نام كتاب كتاب حاضر اثر مستقلى از عماد طبرى است و بر اساس آنچه از درون آن به دست مى آيد ، در ادامه آثار اصلى خود كامل و مناقب الطاهرين و با همان