تمامى آنچه را كه در اين فن بدان نياز است ، ارائه كند ( ص 69 ) . وى زين پس شرح حالى اجمالى براى تك تك معصومان آورده و به خصوص در باره امام زمان ( ع ) بحث مفصلترى آورده و تلاش كرده تا به پرسشها و ابهاماتى كه در اين زمينه هست ، پاسخ دهد ( ص 88 70 ) . در همين جاست كه سال تأليف كتابش را هم آورده و آن را در طرح اين پرسش مطرح كرده است كه : اگر گفته شود : ممكن نيست كسى از سال 255 تا 698 زنده بماند و زندگى كند ، پاسخش اين خواهد بود . . . ( ص 101 ) . وى مى گويد كه از ديدگاه ما ، حضرت مهدى ( ع ) به لحاظ تعين و تشخص مخفى است نه به لحاظ صورت ، چرا كه او در شكل يكى از علماى اماميه است كه همديگر را مى بينيم اما به عينه او را نمى شناسيم . امام زمان براى ما مثل قطب الرجال [ اقطاب صوفيه ! ] براى مخالفان است ( ص 108 ) . يكى از ويژگى هاى اين اثر ، تقريبا همانند آثار ديگر وى ، استفاده از كتب فضائل و مناقب ، جمع آورى علماى سنى شهر اصفهان است . يك نمونه ابوبكر ابن مردويه ( م 441 ) است كه مى گويد او شافعى مذهب و اصفهانىُّ المولد است و از رسول خدا ( ص ) نقل كرده است كه : خمسةٌ منا معصومون : أنا و علىّ و فاطمة و الحسن و الحسين ( ع ) ( ص 124 ) . نقل از ابن مردويه در اين كتاب فراوان است . از ديگر منابع وى در اين زمينه كتاب نكت الفصول فى علم الاصول از ابوالفتوح نجيب الدين اسعد بن ابى الفضائل محمود بن خلف عجلى اصفهانى ( م 622 ) است . از اين كتاب 14 مورد نقل شده است . از ديگر مصادر وى تفسير ابوبكر محمد بن مؤمن شيرازى است كه كتابش را كه مقتبس از دوازده تفسير بوده به نام نزول القرآن فى شأن أمير المؤمنين ناميده است . براى مثال عماد يك مورد در باره نزول آيه تطهير در باره اهل بيت از اين افراد نقل مىكند : صالحانى در مجتبى ، ابوالفتوح عجلى در نكت الفصول ، محمد