يَمُوتَ مَمَاتِي وَ يَسْكُنَ جَنَّةَ عَدْنٍ الَّتِي غَرَسَهَا اللَّهُ فَلْيُوَالِ عَلِيّاً مِنْ بَعْدِي وَ لْيُوَال وَلِيَّهُ وَ لْيَقْتَدِ بِالْأئِمَّةِ مِنْ بَعْدِي فَإِنَّهُمْ عِتْرَتِي خُلِقُوا مِنْ طِينَتِي رُزِقُوا فَهْماً وَ عِلْماً وَيْلٌ لِلْمُكَذِّبِينَ بِفَضْلِهِمْ مِنْ أُمَّتِيَ الْقَاطِعِينَ فِيهِمْ صِلَتِي لَا أنَالَهُمُ اللَّهُ شَفَاعَتِي [ كافى : 1 / 208 ] يعني : روايت است از عبداللّه عبّاس از پيغمبر صلّى الله عليه وآله كه او فرمود : هر كه را خوش آيد و شاد شود كه زندگاني او همچون زندگاني من بُوَد ، و وفات وي همچون وفات من ، و ساكن گردد در بهشت عدن ، آن بهشتي كه خداي - عزّوجلّ - درخت آن را به دست قدرت خود نشانده ، بايد كه پس از من مِهر و محبّت عليّ ورزد و دوستي وي در دل دارد ، و دوست وي را دوست دارد ، وپيروي ائمّه معصومين بعد از من ، كه به درستي ايشان عترت منند و مخلوقند از طينت من ، و ايشان را داده‌اند فهمي و علمي . واي بر كساني از امّت من كه ايشان را به دروغ دارد و فضل ايشان را منكر شود و از ايشان بِبُرد كه از من بريده باشد و دور شده ، و خداي تعالي شفاعت من بدين طايفه مرساناد . چون به دليل عقلي و نقلي ثابت شد كه خداي تعالي جسم نيست ، غرس اليد يعني نشاندن درخت به دست عبادت باشد كه بيواسطه ملكي ، بلكه به كلمه « كن » برويانيد ، چنان كه دست غيري متعاطي آن نشد . حديث هفدهم : عن أنس بن مالك عن النّبيِّ صلّى الله عليه وآله : يَدْخُلُ مِنْ أُمَّتِي الْجَنَّةَ سَبْعُونَ ألْفاً لَا حِسَابَ عَلَيْهِمْ ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَى عَلِيٍّ عليه السلام فَقَالَ هُمْ مِنْ شِيعَتِكَ وَ أنْتَ إِمَامُهُمْ [ بحار : 27 / 142 ] يعني : روايت است از انس بن مالك از پيغمبر صلّى الله عليه وآله كه او فرمود : درآيند دربهشت از امّت من هفتاد هزار كس كه ايشان را هيچ حساب