بهشت در روند ، يعني كه اهل بهشت بُوَند ، اجازت آيد كه به بهشت درآيند . در آن حالت ، شيعه عليّ عليه السلام را بيارند تا وقتي كه به نزديك اين درخت رسند حلّه‌هاي اين درخت بپوشند و زيورهاي آن بر خود كنند و بر اسبان ابلق نشينند ، و منادي ندا مىكند كه : اين گروه شيعه علياند كه در دار دنيا ، رنج‌ها و زحمت‌ها و ذلّتها كشيده‌اند . و بر آن صبر كرده‌اند تا لاجرم امروز به عطا داده‌اند ايشان را اين منزلت‌ها . و هيچ شكّي نيست كه آن رنج و محن و بلا و فتن كه به شيعه اهل بيت رسيد به هيچ قومي نرسيد . اگر در دور اوّل بود ، اميرالمؤمنين با جمله بني هاشم و تَبَع ايشان ، چون ابوذر و سلمان و عمّار ياسر و مقداد بن أسود كندي و ابوالهيثم تيّهان و محمّد بن ابي بكر و اضراب ايشان از اكابر صحابه ، دائماً در زحمت بودند و در طرد و نفي و حرق و غرق و قتل و ايذا و حرمان از حقوق خويشتن ؛ و اگر در دور معاويه - عليه اللّعنة - بود ، خود مخفي نماند كه آن لعين بن لعين چه كرد با خاندان محمّد و با شيعه اهل البيت ، كه در جمله ديار عرب ، هر جا كه وي را معلوم بود كه مؤمني است ميكشت ، و به لعنت ايشان ميفرمود ، و حسن بن علي عليه السلام را به زهر شهيد كرد ، و حُجر بن عدي را كه از زهّاد و ابدال زمانه بود و در عصر خويشتن در ورع يگانه و عفّت‌وكثرت عبادت او بر فضلا مخفي نماند ، معاويه وي را دعوت كرد به لعنت اهل بيت رسول عليه السلام ، او از آن امتناع و ابا كرد . آن لعين بفرمود تا او را با هزار و پانصد تن از مرد و زن و كودك و بزرگ از قبيله او بكشتند و به آتش بسوختند . و امثال اين از فعلات كه از آن لعين ولد الحرام صادر شد ؛ و اين لعين مدّت نوزده سال و سه ماه كه ايّام تغلّب او بود بدين صفت به سر ميبرد با شيعه ؛ و آن لعين را نود و هشت سال عمر بود و گويند كه هشتاد سال . و بعد از او يزيد كافر ابن كافر ، حسين و اصحاب حسين و قربات حسين‌در كربلا آن كرد كه بر عالَميان آن حال مستور نماند ، و در مشرق و مغرب ، امروز