اميرالمؤمنين عليه السلام به اتّفاق ، از اهل‌جنّت است ؛ و حديث : ألْمَرْءُ مَعَ مَنْ أحَبَّه ، [ مسند احمد : 1 / 392 . در همه جا « احبّ » ] يعني : مرد با آن كساني بود كه وي را دوست دارد . محبّتي كه او را امام داند ، بعد از رسول خدا صلّى الله عليه وآله ، با اوباشد در بهشت ، به آيه : يَوْمَ نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ ( اسراء : 71 ) ، يعني : در روز قيامت ، هر جمعي مردم را با امام ايشان باز خوانند . حديث چهارم : عَنْ ثابتٍ عَنْ أنَسٍ قالَ قالَ رَسُولُ اللّه صلى الله عليه وآله : خَلَقَ اللَّهُ مِنْ نُورِ وَجْهِ عَلِيِّ بْنِ أبِي طَالِبٍ عليه السلام سَبْعِينَ ألْفَ مَلَكٍ يَسْتَغْفِرُونَ لَهُ وَ لِمُحِبِّيهِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ [ بحار : 27 / 118 ] . يعني : روايت است از ثابت و انس مالك كه : رسول خدا صلّى الله عليه وآله فرمود كه ، بيافريده است خداي - عَزَّ وَ جَلَّ - از نور روي عليّ بن ابي طالب ، هفتاد هزار فرشته را ، و ايشان استغفار ميكنند از براي علي و از براي دوستان او تا روز قيامت ؛ و عليّ عليه السلام معصوم است از همه گناهي ، و استغفار ملائكه از براي وي ، همه درود و تحيّات بُوَد و مزيد رفع درجات بُوَد ، و سبب آمرزش گناهان دوستان وي بُوَد ، و استغفار ملائكه نباشد الّا از براي مؤمنان و در محل قبول . حديث پنجم : عن عبداللّه بن مَسْعود قالَ قالَ رَسُولُ اللّه صلّى الله عليه وآله : إِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ يَقْعُدُ عَلِيُّ بْنُ أبِي طَالِبٍ عَلَى الْفِرْدَوْسِ وَ هُوَ جَبَلٌ قَدْ عَلَا عَلَى الْجَنَّةِ وَ فَوْقَهُ عَرْشُ رَبِّ الْعَالَمِينَ وَ مِنْ سَفْحِهِ تَنْفَجِرُ أنْهَارُ الْجَنَّةِ وَ تَتَفَرَّقُ فِي الْجِنَانِ وَ هُوَ جَالِسٌ عَلَى كُرْسِيٍّ مِنْ نُورٍ تَجْرِي بَيْنَ يَدَيْهِ التَّسْنِيمُ لَا يَجُوزُ أحَدٌ عَلَى الصِّرَاطِ إِلَّا وَ مَعَهُ بَرَاءَةٌ بِوَلَايَتِهِ وَ وَلَايَةِ أهْلِ بَيْتِهِ يُشْرِفُ عَلَى الْجَنَّةِ فَيُدْخِلُ مُحِبِّيهِ الْجَنَّةَ وَ مُبْغِضِيهِ النَّارَ [ بحار : 27 / 116 ] .