6 . توحيد در عبادت توحيد در عبادت ، اصل مشترك و پايهء مورد اتفاق ميان همهء اديان آسمانى است . در يك سخن ، والاترين هدف بعثت پيامبران الهى ، يادآورى همين اصل است ، خداوند مىفرمايد : « وَ لَقَدْ بَعَثْنا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ » « 1 » « ما در هر امّتى پيامبرى برانگيختيم ( تا بگويد : ) خدا را بپرستيد و از طاغوت پرهيز كنيد . » همهء مسلمانان در نمازهاى روزانهء خود به اين اصل اعتراف مىكنند « إِيَّاكَ نَعْبُدُ » « 2 » . بر اين اساس ، وجوب پرستش تنها خدا و دورى از پرستش جز او ، امرى مسلّم است كه سخنى در آن نيست و كسى در اين قاعدهء كلّى مخالفتى ندارد . سخن در اين است كه آيا برخى كارها و برنامه‌ها مصداق پرستش غير خدا است ، يا نه ؟ براى رسيدن به سخن آخر در اين زمينه ، بايد مفهوم و محدودهء « عبادت » به دقت و وضوح مشخصّ شود و تعريفى منطقى از آن ارايه شود ، تا آنچه تحت اين عنوان قرار

--> ( 1 ) . نحل : 36 ( 2 ) . فاتحه : 5