و از همين جاست كه مىبينيم عيساى مسيح ، خلقت را به خودش نسبت مىدهد و مىگويد : « أَنِّي أَخْلُقُ لَكُمْ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنْفُخُ فِيهِ فَيَكُونُ طَيْراً بِإِذْنِ اللَّهِ » . « 1 » « من براى شما از گل به صورت پرنده مىآفرينم ، پس در آن مىدمم ، آنگاه به اذن پروردگار ، پرنده مىشود . » و از همين جا بايد اعتراف كرد كه انحصار آفرينندگى در خداوند ، به معناى انكار سنّت‌ها در ميان پديده‌هاى طبيعى نيست ، چرا كه نظام علّت و معلولى در اجزاى جهان ماده به معناى استقلال علّت در عليت و ايجاد نيست ، بلكه خداوند اين قانون را در جهان ماده به وجود آورده و خود او پشت اين قضيه است . خورشيد و هوا در رويش زمين مؤثر است ، آب هم در رشد گياه مؤثر است ، ولى وجود مؤثر و تأثير گذارىاش همه به اذن خدا و از مظاهر سنت‌هاى الهى در هستى است . آنان كه توحيد در آفرينش را به انكار نظام علّت‌ها و روابط مادى ميان اجزاى جهان تفسير كرده‌اند ، به خطا رفته‌اند و از همين رو دين را منكر علم و در مقابل آن قرار داده‌اند .

--> ( 1 ) . آل عمران : 49