2 . واژهء شيعه در قرآن و حديث در قرآن كريم ، شيعه به معناى پيرو پيامبران و شخصيت‌هاى بزرگ به كار رفته است . خداوند ( در داستان موسى عليه السلام ) مىفرمايد : آنكه از پيروان او بود ، او را بر ضدّ آنكه از دشمنانش بود به فريادرسى خواست : « فَاسْتَغاثَهُ الَّذِي مِنْ شِيعَتِهِ عَلَى الَّذِي مِنْ عَدُوِّهِ » . « 1 » نيز مىفرمايد : و از جمله پيروان او ابراهيم است كه با قلبى سليم به پيشگاه پروردگارش آمد « وَ إِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْراهِيمَ . . . » « 2 » به معناى پراكندگى و تفرقه و اختلاف هم به كار رفته است : « مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَ كانُوا شِيَعاً » « 3 » هرگاه در معناى تبعيت به كار رود به بُعد مثبت و ايجابى معنى اشاره مىكند « 4 » ، امّا وقتى در معناى تفرقه و پراكندگى به كار مىرود به معناى منفى اشاره دارد « 5 »

--> ( 1 ) . قصص : 15 ( 2 ) . صافات : 83 - 84 ( 3 ) . روم : 32 ( 4 ) . مانند « فَوَجَدَ فِيها رَجُلَيْنِ يَقْتَتِلانِ هذا مِنْ شِيعَتِهِ وَ هذا مِنْ عَدُوِّهِ » ( قصص : 15 ) . ( 5 ) . مثل « أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعاً . . . » ( انعام : 65 ) .