كرده‌اند ، برانگيخته و از آنان مىخواهد تا با ائمه كفر بجنگند . دربارهء اين امر كه تنها مؤمن داخل بهشت مىشود بايد گفت : مقصود كسانى بود كه در حال شرك و كفر به تعمير مسجد وآبادى آن مىپرداختند ؛ خداوند اعلام كرد كه اين كار هيچ ثمرى براى آنان ندارد : « مشركان را نرسد كه در حالى كه به كفر خود اقرار مىكنند ، مسجدهاى خدا را عمارت كنند . اعمال آنها ناچيز شده و در آتش جاودانند . » « 1 » ارزش يك مسلمان جهادگر در راه خدا برتر از كسى است كه كليددار كعبه است و حاجيان را سيراب مىسازد ؛ عباس بن عبد المطلب و طلحة بن شيبه در كنار امام على عليه السلام نشسته بودند . طلحه گفت : من كليددار كعبه هستم و حتى اگر بخواهم مىتوانم در آن بيتوته كنم . عباس گفت : من صاحب سقايت حجاج هستم . على عليه السلام فرمود : من نمىدانم شما چه مىگوييد ، اما من شش ماه پيش از همه مسلمانان نماز گزاردم و « صاحب جهاد » هستم . « 2 » آنگاه اين آيت نازل شد كه : « آيا آب دادن حاجيان و عمارت مسجد الحرام را با كردهء كسى كه به خدا و روز قيامت ايمان آورده و در راه خدا جهاد كرده ، برابر مىدانيد ؟ نه ، نزد خدا برابر نيستند و خدا ستمكاران را هدايت نمىكند . آنان كه ايمان آوردند و مهاجرت كردند و در راه خدا به مال و جانشان جهاد كردند ، در نزد خدا درجتى عظيم‌تر دارند و كام يافتگانند . » « 3 » اعلام برائت در حالى صورت گرفت كه بسيارى از قبايل ، طىّ سال نهم هجرى كه آن را سال وفودش ناميده‌اند ، اظهار اسلام كردند . پس از برائت ، در سال دهم نيز مكرر قبايل تازه‌اى از دور و نزديك ، اسلام خويش را در حضور پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم اعلام كردند . آخرين سرايا پس از فتح مكه و از بين بردن شمارى از بتها ، هنوز قبايلى در نقاط دوردست بر بت پرستى بوده و برخى از آنان ، بتهاى مشهورى داشتند . يكى از اين قبايل ، قبيلهء طىّ بود كه شهرت آن ، از آن روست كه حاتم طائى منسوب به آن است . منطقهء آنان در شمال مدينه و در حدود دومة الجندل ، تيماء و شهر سكاكه بوده است . « 4 » بت معروف قبيلهء طىّ « فُلْس » بود و رئيس طايفه در آن زمان عدى بن حاتم طائى بوده

--> ( 1 ) . ( 2 ) . مجمع البيان ، ج 5 ، ص 15 - 14 ؛ در نقل ديگرى در برخورد كسانى با امام على ( ع ) نقل شده است . به هر روى اين آيت يكى از فضايل بيشمار حضرت على ( ع ) است . ( 3 ) . توبه ، 19 - 18 ( 4 ) . معالم الاثيره ، صص 177 - 176