هوازى بودند هفتاد نفر كشته شدند ، « 1 » و ديگران به سوى طائف گريختند . خداوند دربارهء نصرت خود به مسلمانان در آن روز ، مىفرمايد : « خدا شما را در بسيارى از جاها يارى كرد ، و در روز حُنَين ، آنگاه كه انبوهى لشكرتان شمارا به شگفت آورده بود ولى براى شما سودى نداشت و زمين باهمهء فراخيش بر شما تنگ شد و بازگشتيد و به دشمن پشت كرديد . آنگاه خدا آرامش خويش را بر پيامبرش و برمؤمنان نازل كرد و لشكريانى كه آنها را نمىديدند فرو فرستاد و كافران را عذاب كرد ، و اين است كيفر كافران . » « 2 » بحيربن زهير در شعرى گفت : اگر حمايت الهى نبود مسلمانان شكست خورده بودند . « 3 » بهترين اشعار در اين غزوه اشعار عباس بن مرداس است كه ابن اسحاق به تفصيل آنها را آورده است . « 4 » از آنجا كه مشركان هوازن زنان و فرزندان و اموالشان را به همراه آورده بودند ، پس از گريزشان ، همه به تصاحب مسلمانان درآمد . غنايم مزبور و اسيران به جِعرانه فرستاده شد . تا بعدا ميان مسلمانان تقسيم شود . محاصره طائف پس از آن كه مشركان شكست خوردند در چند دسته به سوى چند نقطه گريختند . كسانى و از جمله مالك بن عوف رئيس هوازن به درون طائف رفته و اينان بيشتر ثَقَفيانى بودند كه در اين جنگ شركت كردند . گروهى به « نخله » گريختند و كسانى نيز به اوطاس - جايى كه لشكرگاه نخست آنان بود - رفتند . « 5 » رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم گروههايى را در تعقيب آنان فرستاد و شمار زيادى از دشمن را به اسارت درآورد . خود آن حضرت نيز راهى طائف شد . طائف از لحاظ آب و هوايى يكى از بهترين نقاط حجاز بوده و محل سكونت قبيلهء ثقيف بود . آنان پيوندهايى با قريشيان داشتند و از جمله قبايل شناخته شدهء حجاز بوده‌اند . بعد از اسلام دو چهرهء ثقفى مهم داريم ، يكى مختار شيعى و ديگر حجاج اموى . اين سنگر آخرين سنگرى بود كه مشركان بر آن تسلط داشتند گرچه پس از فتح مكه ، مردم طائف دير يا زود مىبايست تصميم خود را مىگرفتند .

--> ( 1 ) . سبل الهدى والرشاد ، ج 5 ، ص 492 . ( 2 ) . توبه ، 26 - 25 . ( 3 ) . السيرة النبويه ، ابن هشام ، ج 4 ، ص 459 ؛ سبل الهدى والرشاد ، ج 5 ، ص 502 لولا الاله وَ عَبْدُهُ ولّيْتُمُ * حين استخفّ الرُّعبُ كلّ جبان ( 4 ) . السيرة النبويه ، ابن هشام ، ج 4 ، صص 470 - 460 ؛ سبل الهدى والرشاد ، ج 5 ، ص 507 - 503 ؛ در اين اشعار بيشتر از همه بر نقش بنوسليم تأكيد شده كه از قضا اولين گروهى بودند كه گريختند . ( 5 ) . السيرة النبويه ، ابن هشام ، ج 4 ، ص 453 .