خويش پابرجاست لذا پيشنهاد رفتن را پذيرفتند اما اين بار رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود كه نمىتوانند سلاحى به همراه برده و جز يك بارِ شتر حق بردن اثاثيهء ديگرى را ندارند . در برخى نقلها آمده كه به جز سلاح مىتوانند همه چيز خويش را ببرند . آنان پذيرفتند و پس از پايان مدتى كه براى تصفيه حسابهاى مالى خود با ديگر ساكنان مدينه به آنان داده شده بود مدينه را ترك كردند . در آن مدت خود با دستان خويش خانه هايشان را خراب مىكردند و مسلمانان نيز . علائق اوسيان با بنى النضير ، بويژه حمايتهاى جاهلى آنان از يكديگر ، سبب شد تا منافقان و حتى فردى چون حسان بن ثابت ، در هنگام رفتن يهود با آنها اظهار همدردى كنند . برخى از اين منافقان فغانشان بلند بود كه پس از رفتن اينان چه كسى به آنها شراب ناب مىنوشاند و با گوشتهاى آميخته با چربى از ايشان ميزبانى مىكند ؟ « 1 » بنى النضير بر ششصد شتر سوار بودند ، و در حالى كه زنانشان زيور و زينت خويش را آشكار كرده و بسيارى از ايشان نقاب را از رويشان برداشته بودند مدينه را ترك كردند . مقصد آنان خيبر واقع در 165 كيلومترى شمال مدينه در راه شام بود . قاعدتاً دلخوشى آنان به استقرار در خيبر در كنار همپيمانان يهوديشان بود و اميد آن داشتند تا روزى بتوانند بار ديگر به مدينه بازگردند . شايد اصرار مسلمانان در خراب كردن خانه‌هاى آنان براى قطع اين اميد واهى بوده است . البته خود آنان براى بردن وسايل خانه‌هاى خود و حتى چهارچوب درها ، خانه هايشان را خراب مىكردند . ابن اسحاق مىگويد كه شمارى از آنان نيز به شام رفتند . غنايم بر جاى مانده شامل مقدارى سلاح بود كه بالغ بر پنجاه زره ، پنجاه كلاهخود ، سيصد شمشير و اشياء ديگربود . « 2 » مسلم است كه اين مقدار بسيار اندكى از سلاحهاى آنان بوده است و لذا واقدى مىافزايد : گفته شده كه مقدارى را پنهان كرده و يا همراه خود بردند « 3 » اصل غنايم ، نخلها و زمين‌هاى حاصلخيزى بود كه در دست يهوديان بود و اينك از آن روى كه بدون جنگ در تصرف مسلمانان در آمده بود ، در اختيار رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم قرار داشت . به عبارت ديگر اموال مزبور در شمار غنايم جنگى نبود تا تخميس شده و يك پنجم آن در اختيار رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم باشد بلكه تمامى آن در تصرف حضرت بود . رسول خدا بخشى از درآمد اموال مزبور را براى خانوادهء خويش اختصاص داد و مقدار ديگرى

--> ( 1 ) . المغازى ، ج 1 ، ص 375 ؛ واقدى نام اين افراد را و فغانشان را آورده است . ( 2 ) . السيرة النبويه ، ابن هشام ، ج 3 ، ص 191 ( 3 ) . المغازى ، ج 1 ، ص 377