قبيله خويش رفت و به جهت نفوذى كه داشت كسان زيادى اسلام را پذيرفتند . « 1 » ضماد ازدى نيز به مكه آمد و شنيد كه مىگويند : محمد ديوانه است . ضماد مىگويد : گفتم شايد بتوانم او را سلامتى بخشم . نزد او رفتم و قصد خويش بازگفتم . رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم آياتى خواند كه ضماد در شگفت شد . از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم خواست تا تكرار كند و آن حضرت چنين كرد . ضماد گفت : تاكنون چنين سخنانى نشينده است . پس شهادتين گفت ، و اسلام را پذيرفت و از ناحيه خود و قومش بيعت كرد . « 2 » در نقلى آمده كه وليد بن مغيره نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم آمد و گفت : بر من آياتى بخوان ؛ آن حضرت چنين خواند : « « إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ وَ إِيتاءِ ذِي الْقُرْبى وَ يَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ الْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ » . « 3 » او گفت : باز بخوان . و آن حضرت آيات را تكرار كرد . وليد گفت : چه قدر شيرين است ؛ اين نمىتواند سخن انسان باشد . « 4 » آنان همگى با شعر آشنا بودند و احساس مىكردند كه سخن قرآن ، شعر نيست ربطى به سحر و كهانت هم ندارد ، آيات قرآن از سنخ ديگرى است . با اين همه نمىتوانستند رسالت رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم را تحمل كنند و لذا به تناقض گويى مىافتادند . اين نقل شهرت بسيارى دارد كه جمعى از سران قريش برخى شبها نزديك خانه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم مىآمدند تا از نواى دلنشين آن حضرت در حين تلاوت آيات لذّت برند . « 5 » عتبة بن ربيعه نيز كه از مخالفان جدى رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم بود اعتراف مىكرد كه آيات قرآن شعر و سحر نيست . « 6 » به احتمال چند آيه از سورهء « الذاريات » كه فرمود : « سوگند به آسمان كه آراسته به ستارگان است ، كه شما گونه گون سخن مىگوييد از حق [ يا قرآن ] منصرف گردد آن كه منصرفش خواسته‌اند ، مرگ باد بر آن دروغگويان » ، « 7 » دربارهء همين تشويش خاطر آنها و سخنان متناقضى است كه دربارهء قرآن گفته‌اند . در اينجا بىمناسبت نيست اشاره كنيم كه در آياتى از سورهء مدثر ، والضحى ونيز همين آيات سورهء « الذاريات » و بسيارى ديگر ، سوگند به پديده‌هاى طبيعى بسيار زيبايى چونان طلوع فجر و آسمان پرستاره است كه از لحاظ ادبى ، بسيار نيكو و قابل توجه و جذاب است ، آمده است .

--> ( 1 ) . طبقات الكبرى ، ج 4 ، صص 239 - 237 ؛ السيرة النبويه ، ابن هشام ، ج 1 ، صص 384 - 382 ( 2 ) . طبقات الكبرى ، ج 4 ، ص 241 ( 3 ) . نحل ، 90 ( 4 ) . دلائل النبوة ، بيهقى ، ج 2 ، صص 199 و 198 ( 5 ) . دلائل النبوه ، بيهقى ، ج 2 ، ص 206 ؛ السيرة النبويه ، ابن هشام ، ج 1 ، ص 315 ؛ سبل الهدى والرشاد ، ج 2 ، صص 470 و 471 ، و نك : المعرفة والتاريخ ، ج 3 ، صص 445 و 454 ( 6 ) . تفسيرالقرطبى ، ج 15 ، ص 337 ؛ دلائل النبوة ، بيهقى ، ج 2 ، صص 205 و 204 ( 7 ) . الذاريات ، 11 - 8