تأييد گرديد : حرام نمودن ازدواج نامادرى بعد از مردن پدر براى فرزندان ، قرار دادن ديه قتل به مقدار 100 شتر ، « 1 » هفت دور طواف كردن خانه كعبه و خارج نمودن خمس گنج پيداشده . « 2 » مسألهء وفاى به نذر ، منع نكاح با محارم ، حرام نمودن زنا و شراب و حرام كردن طوافِ عريان گرد خانهء خدا را نيز به عبد المطلب نسبت داده‌اند . « 3 » وقتى عبد المطلب قصد ذبح نمودن فرزندش عبد الله را داشت مردم به او گفتند كه اگر چنين كنى از آن پس همه قصد ذبح فرزندان خود را خواهند كرد . « 4 » در مورد قصى نيز گفته شده كارهاى او در ميان عرب مانند دين تلقى شده و كسى خلاف آن عمل نمىكرده است . « 5 » در اين باره كه بعضى از احكام جاهليت مورد تأييد اسلام قرار گرفته بايد گفت : ابراهيم و اسماعيل عليهما السلام در ميان عرب شريعت دينى خاصى را نيز به يادگار گذاشتند ؛ همان گونه كه فكر توحيد را در ميان آنها بر جاى نهادند . بعدها اعراب ، توحيد ابراهيمى را از ميان بردند و شريعت دينى او را نيز تحريف كردند ، بطورى كه بعضى از آنها را به صورت اولى حفظ ، و برخى را تغيير دادند ، چه بسا همين احكامى كه به افراد خاصى نسبت داده شده در اصل متعلق به شريعت ابراهيم بوده است . در مورد عمرو بن لحى گفته شده : از جمله انحرافاتى كه او در شريعت دينى عرب به وجود آورد ، اين بود كه ، خوردن گوشت حيوانات مرده را روا شمرد در صورتى كه فرزندان اسماعيل عليه السلام آن را حرام مىدانسته‌اند ، « 6 » از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم نيز نقل شده كه عرب بر دين ابراهيم بود تا وقتى كه عمرو بن لحى آن را تغيير داد . « 7 » مسأله سه مرحله‌اى بودن طلاق ( نه اين كه يك مرتبه بگويد سه طلاق دادم ) از شريعت اسماعيل بوده كه جاهليت تغيير كرده است ، « 8 » اسلام باز آن را به سه مرحله در آورد . بعدها بار ديگر مسأله مزبور ميان بعضى مسلمين دچار تحريف شده و امروزه تنها در فقه شيعه است كه سه طلاق بايد در سه مرحله واقع شود . افزون بر اينها ، نبايد به اخبارى كه دربارهء « اولينها » گذشت ، چندان اعتبارى قايل شد . آنچه هدف ما از اين بحث بود آن كه در جاهليت ، اين اشراف بودند كه سنتها و قوانين را ايجاد مىكردند .

--> ( 1 ) . المعارف ، ص 240 ( 2 ) . وسائل الشيعه ، ج 6 ، ص 346 ؛ الخصال ، ص 312 ( 3 ) . السيرة الحلبية ، ج 1 ، ص 40 مسالهء اخير در سال نهم هجرت توسط رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم ممنوع اعلام شد و اين نشان مىدهد كه تا آن زمان رواج داشته است . ( 4 ) . السيرة النبوية ، ج 1 ، ص 141 ( 5 ) . السيرة النبوية ، ج 1 ، ص 116 ؛ بهج الصباغه ، ج 2 ، ص 29 ؛ بلوغ الارب ، ج 1 ، ص 272 ( 6 ) . السيرة الحلبية ، ج 1 ، ص 10 ( 7 ) . همان ، ص 11 ( 8 ) . بلوغ الارب ، ج 2 ، ص 49