فرمود : منزل نيز همين‌جاست ، ان شاءاللَّه . محلّ يادشده ، زمينى از آنِ دو كودكِ يتيم نافع بن عمر نجار بود كه براى خشك كردن خرما به كار مىرفت . پيامبر صلى الله عليه و آله كودكان را فرا خواند و از آنان خواست كه آنجا را براى ساختن مسجد به وى بفروشند . آنان گفتند : يا رسول‌اللَّه ! ما آن را به تو مىبخشيم . حضرت نپذيرفت و سرانجام با پرداخت ده دينار ، آن زمين را خريد . آن محلّ در آغاز خرابه‌اى بود كه چندين اصله درخت خرما و شمارى گور در آن قرار داشت ، پيامبر فرمان داد با قطع درختان آن را هموار كنند و از تنه و شاخهء درختان در ساختمان مسجد بهره گيرند . پيامبر نقشهء مسجد را چنين ترسيم كرد كه قبلهء آن رو به بيت‌المقدّس باشد ؛ از اين‌رو ، نخل‌ها را به سوى قبله رديف كردند و براى بالا بردن پايه‌هاى مسجد ، زمين را حدود سه ذراع كندند . حضرت همچنين براى مسجد ، سه در قرار داد : درِ جنوبى در انتهاى مسجد ، باب‌الرحمه در غرب و باب جبرئيل در شرق ، كه خود از همين در وارد مىشد . ارتفاع مسجد به اندازهء بلنداى يك مرد بود و مساحت آن 1050 مترمربّع ؛ يعنى راستاى شمالى - جنوبىِ آن هفتاد ذراع ( 35 متر ) و راستاى شرقى - غربىِ آن شصت ذراع ( 30 متر ) . مسجد با چوب درخت خرما و خشت فراز آمد و سقف آن با شاخه‌هاى نخل پوشيده شد . پيامبر صلى الله عليه و آله در انتهاى مسجد سايه‌بانى نهاد كه آن را « صُفّه » خواندند و غريبان و بينوايان كه به اهل صُفّه شهرت يافتند ، در آنجا منزل گزيدند . قبله مسلمانان در مسجد نبوى ، شانزده ماه نماز را به سوى بيت‌المقدس