ابن عباس گويد : رسول خدا صلى الله عليه و آله تكيه به تنهء درخت داده ، سخن مىگفت . مردى رومى نزد او آمد ، پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود : « براى من منبرى بساز كه بر آن سخن گويم » . و او همين منبر را كه مىبينيد ساخت ، چون از كنار ستون برخاست كه بر آن فرا رود ، آن تنهء درخت ناليد چنان كه ناقه براى بچه‌اش مىنالد . پيامبر صلى الله عليه و آله از منبر فرود آمد و آن را در آغوش گرفت ، درخت ساكت شد . فرمود : براى او جايى را كندند و درخت را در آن نهادند . « 1 » ابن نجار گويد : بلندى منبر دو ذراع و يك وجب و سه انگشت بود و عرض آن اندكى بيش از يك ذراع . بلندى تكيه‌گاهش كه رسول‌اللَّه بر آن تكيه مىداد يك ذراع و طول دو برآمدگى كه هنگام نشستن بر منبر بر آن دست مىگرفت يك وجب و دو انگشت بود . « 2 » و يحيى از ابن ابى زناد روايت كرده كه گفت : پيامبر صلى الله عليه و آله بر جايگاه مىنشست و پاها را روى پلهء دوم مىگذاشت . ابوبكر بر پلهء دوم مىايستاد و چون مىنشست ، پاها را روى پلهء اول مىگذاشت . عمر روى پلهء پايين مىايستاد و چون مىنشست و پاها را بر زمين مىنهاد . شش سال بر اين حالت بود . چون عثمان به خلافت رسيد به همان موضع كه پيامبر صلى الله عليه و آله مىنشست قرار گرفت . « 3 » عثمان نخستين كسى بود كه بر منبر

--> ( 1 ) - بيهقى ، دلائل النبوه ، ج 2 ، ص 558 . مأخذ پيشين ، ص 328 ؛ نك : فتح‌البارى ، ج 2 ، ص 461 ( 2 ) - ابن النجار ، الدرةالثمينه ، ص 82 ( 3 ) - وفاءالوفا ، ج 2 ، ص 398