مكه در روزگار عثمانى ترك‌ها قبايل كوچ‌نشينى بودند كه سرزمين‌شان حدّ فاصل شمال چين تا درياى سياه و از سيبرى به سمت هند و ايران بود ، جايى كه امروزه آن را تركستان مىناميم . از مشهورترين طوايف ترك در روزگار عباسيان در ماوراء النهر ، سغد ، فرغانه ، اشروسنه ، و اهل شاش ( تاشكند امروزى ) بودند . اسلام در پى فتح بخارا و سمرقند در دورهء اموى به آنان رسيد . سپاه اسلام با آنان نبرد كرد و سپس در ازاى پرداخت پول با آنان مصالحه نمود . در دورهء عباسيان ، شمارى از اين قبايل به مرور به سمت غرب آسيا حركت كردند . برخى از آنان به شهرهاى اسلامى رسيدند و خليفهء عباسى آنان را براى حفاظت از خود استخدام كرد . وى اوّلين كسى بود كه آنان را به كار گرفت و پس از وى ديگر خلفاى عباسى به استخدام آنان در سپاه پرداختند . آنان با نشان دادن لياقت و كفايت ، از ديگر سپاهيان ممتاز بودند . مهاجرانى گريخته از تنگناها و سختىهاى ابعاد مختلف زندگى كه در محيط تازه‌اى كه به آن هجرت كرده‌اند ، خود را در مسيرى متفاوت مىيابند ، و از خودگذشتگى مىكنند ، آن‌چنان كه اين مسأله به صورت يك عادت اصيل در ميان آنان در مىآيد و از اين جهت آنان را در اين از خودگذشتگى ، ممتاز مىسازد . ما در روزگار خود برخى از مغربىها را ديديم كه به استانبول مهاجرات كرده ، برخى از سلاطين از آنان به عنوان محافظان خود استفاده كردند و اينان نيز در خدمت‌گزارى فانى مىشوند . همچنان كه برخى از مهاجران افريقاى جنوبى كار حراست از اشراف مكه را عهده‌دار