نَجْوى ، عَزيزٌ عَلَىَّ انْ تُحيطَ بِكَ دُونِىَ الْبَلْوى ، وَلا رازى ، گران است بر من كه بى من بر تو تنها بلا احاطه كند ، و صداى يَنالُكَ مِنّى ضَجيجٌ وَلا شَكْوى ، بِنَفْسى انْتَ مِنْ مُغَيَّبٍ زارى و شكوهء من به تو نرسد ، جانم به قربانت اى پنهانى لَمْ يَخْلُ مِنا ، بِنَفْسى انْتَ مِنْ نازِحٍ ما نَزَحَ عَنا ، كه از ميان ما بيرون نيستى ، جانم به قربانت اى دور از نظرى كه از ما دور نيست بِنَفْسى انْتَ امْنِيَّةُ شائِقٍ يَتَمَنّى ، مِنْ مُؤْمِنٍ وَمُؤْمِنَةٍ ذَكَرا جانم به قربانت اى آرمان هر مشتاقى كه آزويت كنند از مردان و زنان با ايمانى كه به ياد تو فَحَنا ، بِنَفْسى انْتَ مِنْ عَقيدِ عِزٍّ لا يُسامى ، بِنَفْسى ناله از دل كشند ، جانم به قربانت اى بسته به عزتى كه كسى برتو برترى نگيرد ، جانم انْتَ مِنْ اثيلِ مَجْدٍلا يُجارى ، بِنَفْسى انْتَ مِنْ تِلادِ نِعَمٍ به قربانت اى مجد و شوكت ريشه‌دارى كه همطراز ندارد ، جانم به قربانت اى نعمت ديرينه‌اى لا تُضاهى بِنَفْسى انْتَ مِنْ نَصيفِ شَرَفٍ لا يُساوى ، كه شبيه ندارد ، جانم به قربانت اى قرين شرف و بزرگوارى كه برابر ندارد ، الى مَتى احارُ فيكَ يا مَوْلاىَ ، وَالى مَتى وَاىَّ تا كى سرگردان تو باشم اى مولاى من ؟ و تا كى خِطابٍ اصِفُ فيكَ وَاىَّ نَجْوى ، عَزيزٌ عَلَىَّ انْ و به چه زبانى وصف تو گويم و راز دل كنم ، گران و ناگوار است بر من اجابَ دُونَكَ وَاناغى ، عَزيزٌ عَلَىَّ انْ ابْكِيَكَ كه پاسخ از ديگرى جز تو بشنوم و گفتگو كنم ، گران است بر من كه بر تو بگريم ولى مردم تو را