فيها ، وَهُوَ بَلاءٌ تَطُولُ مُدَّتُهُ ، وَيَدُومُ مَقامُهُ ، وَلا يُخَفَّفُ در آنجا دارم ؟ در صورتىكه آن بلا مدتش طولانى و دوامش هميشگى است و تخفيفى براى مبتلايان عَنْ اهْلِهِ لِأَنَّهُ لا يَكُونُ الَّا عَنْ غَضَبِكَ وَاْنتِقامِكَ به آن نيست ، زيرا آن بلا از خشم و انتقام وَسَخَطِكَ ، وَهذا ما لا تَقُومُ لَهُ الْسَّمواتُ وَالْارْضُ ، و غضب تو سرچشمه گرفته و اين بلارا آسمانها و زمين تاب تحمل آن را ندارند يا سَيِّدى فَكَيْفَ لى وَانَا عَبْدُكَ الْضَّعيفُ الْذَّليلُ ، اى آقاى من تا چه رسد به من بندهء ناتوان خوار الْحَقيرُ الْمِسْكينُ الْمُسْتَكينُ ، يا الهى وَرَبّى وَسَيِّدى ناچيز مستمند بيچاره ! ، اى معبود و پروردگار و آقا وَمَوْلاىَ ! لِأَىِّ الْأُمُورِ الَيْكَ اشْكُو ، وَلِما مِنْها اضِجُّ و مولاى من آيا براى كداميك از گرفتاريهايم به تو شكايت كنم ؟ و براى كداميك از آنها شيون وَابْكى ، لِأَليم‌ِالْعَذابِ وَشِدَّتِهِ ، امْ لِطُولِ الْبَلاءِ وَمُدَّتِهِ ، و گريه‌كنم ؟ آيا براى عذاب دردناك و سخت ؟ يا براى بلاى طولانى و مديد ؟ فَلَئِنْ صَيَّرْتَنى لِلْعُقُوباتِ مَعَ اعْدائِكَ ، وَجَمَعْتَ بَيْنى پس اگر بنا شود مرا بخاطر كيفرهايم در زمرهء دشمنانت اندازى ، و مرا وَبَيْنَ اهْلِ بَلائِكَ ، وَفَرَّقْتَ بَيْنى وَبَيْنَ احِبائِكَ با گرفتاران در بلا و عذابت در يك جا گردآورى ، و ميان من و دوستانت وَاوْليآئِكَ ، فَهَبْنى يا الهى وَسَيِّدى وَمَوْلاىَ وَرَبّى ! جدايى اندازى ، گيرم كه اى معبود و آقا و مولا و پروردگارم من