دَمْعى غَزيراً فى طاعَتِكَ ، وَعَبْرَتى جارِيَةً فيما اشكم را فراوان كنى در انجام طاعتت ، و سرشكم را ريزان نمائى در يُقَرِّبُنى مِنْكَ ، وَقَلْبى عَطُوفاً عَلى اوْلِيائِكَ ، وَتَصُونَنى آنچه مرا به تو نزديك گرداند ، و دلم را مهربان كنى نسبت به دوستانت ، و نگاهم فى هذِهِ الدُّنْيا مِنَ الْعاهاتِ وَالْآفاتِ ، وَالْأَمْراضِ دارى در اين دنيا از آسيبها و آفات و بيماريهاى الشَّديدَةِ ، وَالْأَسْقامِ الْمُزْمِنَةِ ، وَجَميعِ انْواعِ الْبَلاءِ سخت و دردهاى مزمن ، و از هر نوع بلا وَالْحَوادِثِ ، وَتَصْرِفَ قَلْبى عَنِ الْحَرامِ وَتُبَغِّضَ الَىَّ و حادثه‌اى و منصرف كنى دلم را از توجه به حرام ، و مبغوض گردانى در مَعاصيَكَ ، وَتُحَبِّبَ الَىَّ الْحَلالَ ، وَتَفْتَحَ لى ابْوابَهُ ، نزد من نافرمانيهايت را و محبوب گردانى در بيش من حلال و بگشائى برويم درهاى وَتُثَبِّتَ نيَّتى وَفِعْلى عَلَيْهِ ، وَتَمُدَّ فى عُمْرى ، وَتُغْلِقَ آن را ، و استوار كنى نيت و كارم را بر آن ، و دراز گردانى عمرم را ، و بربندى ابْوابَ الْمِحَنِ عَنّى ، وَلا تَسْلُبَنى ما مَنَنْتَ بِهِ عَلَىَّ ، وَلا برويم درهاى غم و محنت را ، و نعمتهائى كه به من داده از من نگيرى ، و چيزى از تَسْتَرِدَّ شَيْئاً مِما احْسَنْتَ بِهِ الَىَّ ، وَلا تَنْزِعَ مِنّى النِّعَمَ احسانهاى ( بيشمار ) خود را از من بازنستانى ، و جدا نكنى از نعمتهاى ( بسيارى ) الَّتى انْعَمْتَ بِها عَلَىَّ ، وَتَزيدَ فيما خَوَّلْتَنى را كه به من عنايت فرمودى ، و بيفزائى بر آنچه به من ارزانى داشتى