عَنّى كَيْدَهُ وَمَكْرَهُ وَبَاْسَهُ وَامانِيَّهُ ، وَامْنَعْهُ عَنّى كَيْفَ بگردان از من دام و نيرنگ و نيرو و آرزوهايش را ، و بازش دار از من به هر گونه شِئْتَ وَانّى شِئْتَ ، اللهُمَّ اشْغَلْهُ عَنّى بِفَقْرٍ لا تَجْبُرُهُ ، كه خواهى ، و هر جا كه خواهى ، خدايا سرگرمش كن از من به چنان فقر و بيچارگى كه جبرانش نكنى وَبِبَلاءٍ لا تَسْتُرُهُ ، وَبِفاقَةٍ لا تَسُدَّها ، وَبِسُقْمٍ لا تُعافيهِ ، و به بلائى كه مستورش نكنى و به نيازمندى كه سامانش ندهى ، و بدردى كه درمانش نكنى وَذُلٍّ لا تُعِزُّهُ ، وَبِمَسْكَنَةٍ لا تَجْبُرُها ، اللهُمَّ اضْرِبْ و بخوارى و ذلتى كه عزتش ندهى ، و به چنان بيچارگى كه جبرانش نكنى ، خدايا قرارده بِالذُّلِّ نَصْبَ عَيْنَيْهِ ، وَادْخِلْ عَلَيْهِ الْفَقْرَ فى مَنْزِلِهِ ، وَالْعِلَّةَ خوارى را در برابر چشمش و درآور فقر و ندارى را در خانه‌اش ، و بيمارى وَالسُّقْمَ فى بَدَنِهِ ، حَتّى تَشْغَلَهُ عَنّى بِشُغْلٍ شاغِلٍ لا و درد را در تنش تا مشغولش كنى از من به چنان سرگرمى كه فراغتى فَراغَ لَهُ ، وَانْسِهِ ذِكْرى كَما انْسَيْتَهُ ذِكْرَكَ ، وَخُذْعَنّى نداشته باشد ، و مرا از يادش ببر چنانچه ( ذكر ) خودت را از ياد او بردى ، و برگير از من بِسَمْعِهِ وَبَصَرِهِ وَلِسانِهِ وَيَدِهِ وَرِجْلِهِ وَقَلْبِهِ وَجَميعِ گوش و چشم و زبان و دست و پا و دل و تمام جَوارِحِهِ ، وَادْخِلْ عَلَيْهِ فى جَميعِ ذلِكَ الْسُّقْمَ ، وَلا اعضا و جوارحش را ، و گرفتارش كن در تمام آنها به درد و بيمارى كه تَشْفِهِ ، حَتّى تَجْعَلَ ذلِكَ لَهُ شُغْلًا شاغِلًا بِهِ عَنّى وَعَنْ بهبودى نيابد ، و در نتيجه آن را برايش سرگرمى مشغول كننده‌اى بگردانى كه از من