النَّاسُ ، وَالآخِرُ حِينَ فَشِلُوا ، كُنتَ لِلمُؤمِنينَ أَباً رحيماً پراكنده شدند ، و آخر : وقتى كه در اداره امور دچار شكست شدند ، تو نسبت به مؤمنان پدرى مهربانى إِذ صَارُوا عَلَيك عِيَالًا ، فَحَمَلْتَ أَثقَالَ مَا عَنهُ ضَعُفُوا ، زيراآنان تحت‌سرپرستى توقرار گرفتند ، ومتحمّل شدى مسئوليت‌هائى را كه ديگران تحمل آن را نداشتند وَحَفِظْتَ مَا أَضَاعُوا ، وَرَعَيْتَ مَا أَهْمَلُوا ، وَشَمَّرْتَ إِذِ وحفظ كردى آنچه ضايع كردند ، و رعايت كردى آنچه‌اهمال‌كردند ، و دامن همت به كمرزدى هنگامى كه اْجتَمَعُوا ، وَعَلَوْتَ إِذْ هَلِعُوا ، وَصَبَرْتَ إِذ أَسْرَعُوا ، به گرد تو اجتماع كردند ، و سربلند شدى چون بى تابى كردند ، و شكيبايى كردى وقتى كه شتاب گرفتند وَأَدْرَكْتَ أَوْتَار مَا طَلَبُوا ، وَنَالُوا بِكَ مَا لَمْ يَحتَسِبُوا ، وخونخواهى كردى از سوى خونخواهان ، و بواسطه تو به‌آنچه كه‌فكر نمىكردند به آن نائل شوند رسيدند كُنْتَ لِلكافرِينَ عَذَاباً صَبّاً وَنَهْباً ، وَلِلْمُؤْمِنينَ عَمَداً تو بر كافران عذابى ريزان ، و براى مؤمنان تكيه‌گاه وَحِصْناً ، فَطِرْتَ وَاللَّهِ بِنَعْمائِهَا ، وَفُزتَ بِحَبائِها ، ودژ مستحكمى بودى ، به خدا سوگند كه با نعمتهاى او سرشته شدى ، و به عطاى الهى كامياب گرديدى وَأَحْرَزْتَ سَوابِقَهَا ، وَذَهَبتَ بِفَضائِلِها ، لَمْ تُفْلَلْ و پيش از ديگران آن را احراز كردى و امتيازات آن را ربودى ، نه دليل و حجّت تو حُجَّتُكَ ، وَلَمْ يَزِغْ قَلبُكَ ، وَلَمْ تَضْعُفْ بَصيرَتُكَ ، ولَمْ نارسا ، و نه تحمّل تو اندك ، و نه بينش تو ضعيف بود ، و دچار تَجبُنْ نَفسُكَ ، كُنْتَ كَالجَبَلِ لَا تُحَرِّكُهُ العَواصِفُ ، ترس نبودى ، ( بلكه ) همانند كوهى بودى كه تند باد حوادث ترا تكان نمىداد