و به حق آن نامهايت كه به بندگان خويش آموخته‌اى و آنها كه به هيچ يك از آنها نياموخته‌اى . و به حق همهء نامهائى كه حاملين عرش و فرشتگان و برگزيدگان از خلق تو حضرتت را بدان خوانند . و به حق درخواست‌كنندگانت و مشتاقان درگاهت و پناهندگانت ، و زارىكنندگان بدرگاهت . و به حق هر بنده پرستش‌كننده‌ات ، چه در خشكى باشد و چه در دريا ، چه در هموارى و چه در كوه . تو را خوانم خواندن كسى كه فقر و نداريش سخت ، و جرم و گناهش بزرگ گشته ، و به هلاكت در افتاده ، و نيرويش ناتوان گشته است ، كسى كه به عمل و كردار خود هيچ گونه اطمينان و اعتمادى ندارد ، و جز تو آمرزنده براى گناهش نيابد ، و كوششش تنها بخاطر تو است « 1 » ، بدرگاه تو گريختم بىآنكه سر باز زنم و بدون آنكه از پرستشت بزرگى ( و تكبر ) كنم . اى همدم هر نيازمند پناهنده از تو خواهم بخاطر آنكه توئى خدائى كه معبودى جز تو نيست آن مهر پيشه ، نعمت بخش ، پديد آرندهء آسمانها و زمين داراى جلال و بزرگوارى ، داناى غيب و شهود ، بخشاينده مهربان ، توئى پروردگار و منم بنده ، توئى مالك و منم مملوك ، توئى عزيز و منم خوار ،

--> ( 1 ) در برخى از نسخه‌هاى مهج الدعوات « لسغبه » بجاى « لسعيه » است و روى آن نسخه معنا چنين مىشود : « و براى گرسنگى خويش كسى را جز تو نيابد » ولى همين كه انتخاب شد ظاهرتر است گذشته از اينكه احتمال تصحيف هم در آن نسخه ميرود .