از آن هيچ نبود ، پس او را به روزى پاك خود پروريدى ، و در ( ميان ) نعمتهاى پى در پيت نشو و نمايش دادى ، و در زمين ( چون ) بسترت جايش دادى ، و ويرا بطاعت خويش خواندى ، ولى او بوسيلهء احسان تو بر نافرمانى و عصيانت نيرو گرفت ، و تو را انكار كرده و در سايهء سلطنت تو ديگرى را پرستش كرد ؟ ! چسان ! كه براستى اگر حلم و بردباريت نبود چگونه به من مهلت ميدادى با اينكه تو پردهء ( لطف ) خويش بر من پوشاندى ، و بوسيلهء شناساندن خود و معرفتت مرا گرامى داشتى و زبانم را براى سپاسگزاريت باز ( و آزاد ) گذارى ، و مرا به راه رسيدن بطاعتت راهنمائى كردى ، و طريق وصول بكرامت خويش را برايم هموار ساختى ، و وسيلهء تقرب بدرگاهت را برايم آماده ساختى ، ولى در برابر ( اين همه نيكى و نعمت ) پاداش تو از من اين بود كه احسان تو را ببدى كيفر دادم ، و بر آنچه تو را بخشم مىآورد حريص و آزمند گشتم ، و آنچه را موجب فزونى عذاب و عقوبتت گردد اندك شمردم ، و بدان چه مرا از خشنوديت دور كند شتابان گشتم ، بآرزوى گول زن شادان گشتم ، و از هشداردهندگان ( و باز دارندگان ) عمر رو گرداندم ، حلم و بردباريت نسبت به من مرا قانع نكرد ، در صورتى كه تهديدت با گرفتن نيروى تنم به من رسيد ، تا آنجا كه با آلودگى بخطاى بزرگ باز هم تو را خواندم همواره فزونى نعمتت را جويم ، و از آن سو براى آن عذاب و عقوبتت كه نزديكش رفته‌ام خود را آماده نكرده‌ام ، عطاى فراوانت را ديررس دانستم و روزى اندازه‌ات خشمگينم ساخت ، و با كردار مردمان بدكار جايزه‌هاى شايانت را خواستار گشتم ، همانند آن كسى كه با كردار نيكان چشم به راه رحمت تو نشسته است ! با تلاش ، گناهان بزرگ را آرزو كنم چونان كه كاملا از خود