( 1 ) غسل جنابت ( 2 ) علت جنابت ، احكام جنب و واجبات غسل ( 3 ) علت جنابت ( 4 ) مسألهء 1 - علت جنابت دو چيز است : ( 5 ) اول : خارج شدن منى و آنچه در حكم آن است ، مانند رطوبت مشتبهى كه قبل از استبراء به بول خارج مىشود و تفصيل آن ان شاء اللّه خواهد آمد . و شرط است كه منى بيرون بيايد پس اگر از جاى خودش حركت كرده و ليكن بيرون نيامده باشد ، سبب جنابت نمىشود ، كما اينكه شرط است كه منى از خود شخص باشد بنابراين اگر منى مرد از زن خارج شود موجب جنابت زن نمىشود مگر آنكه بداند منى خودش با منى مرد مختلط شده است . و وقتى دانست كه ( آنچه بيرون آمده ) منى است بدون اشكال علت جنابت است ، و اگر نداند معيار شناختن آن در شخص سالم اين است كه با فشار و شهوت خارج شده و موجب سستى بدن گردد و ظاهر اينست كه در شخص بيمار و زن تنها شهوت كفايت مىكند و ضميمه كردن وضو به غسل مخصوصا براى زن در صورتى كه مسبوق به طهارت نباشد احتياطى است كه تركش سزاوار نيست . بلكه احتياط آنست كه در صورت جمع نبودن سه حالت فوق اگر مسبوق به حدث اصغر باشد هم غسل كند و هم وضو بگيرد و اگر مسبوق به طهارت باشد فقط غسل نمايد . ( 6 ) دوم : جماع كردن اگر چه منى خارج نشود ، و جماع به پنهان شدن حشفه در قبل يا دبر محقق مىشود و تحقق جماع در كسى كه حشفه‌اش قطع شده به اندازه‌اى كه صدق دخول كند ، خالى از قوت نيست . پس در چنين صورتى هر دو جنب مىشوند ، و فرقى بين بچه غير مكلف و ديوانه و ديگران نيست بنابراين بر بچه و ديوانه بعد از آنكه شرائط تكليف حاصل شد غسل واجب است ، و غسل بچهء مميز صحيح است ، و با غسل حدث جنابت از او بر طرف مىشود . ( 7 ) مسألهء 2 - اگر منى در لباسش ببيند و بداند كه از خودش مىباشد و بعد از آن غسل نكرده نمازهائى كه بعد از آن خوانده بايد قضا نمايد ، و اما قضاى نمازهائى كه احتمال بدهد