سرايت بول جلوگيرى نمايد ، و ظاهرا واجب نيست براى هر نماز كيسه را تعويض يا تطهير نمايد . ولى اگر برايش سخت و حرج نباشد بنابر احتياط واجب ، حشفه را تطهير نمايد . و نيز بر شخص مبطون واجب است در حد امكان از سرايت غائط جلوگيرى كند ، كما اينكه بنابر احتياط واجب در صورت امكان اگر موجب حرج نباشد او نيز بايد مخرج را تطهير نمايد . ( 1 ) مسألهء 5 - مسلوس و مبطون پس از بهبود يافتن واجب نيست نمازهاى گذشته خود را قضاء كنند ولى ظاهر اين است كه اگر در وقت نماز بهبودى يافتند و به اندازهء نماز با طهارت وقت داشتند بايد نماز را اعاده كنند . ( 2 ) غايات وضو ( 3 ) غايت وضو چيزى است كه واجب شدن يا استحباب وضو به خاطر آن است ، به لحاظ اينكه وضو يا شرط صحت آن است مانند نماز ، يا شرط جواز و حرام نبودن آن است مانند مس نوشته‌هاى قرآن يا شرط كمال آن است مانند خواندن قرآن ، يا سبب بر طرف شدن كراهت آن است مانند غذا خوردن در هنگامى كه جنب است كه مكروه است و با وضو كراهت آن بر طرف مىشود . اما اول : ( شرط صحت ) پس وضو براى نماز ، واجب يا مستحب ، اداء يا قضا ، از خود يا به نيابت از ديگرى ، و براى اجزاء فراموش شده نماز ، شرط است ، و بنابر احتياط براى دو سجده سهو هم شرط است ، اگر چه اقوا آن است كه سجدهء سهو مشروط به آن نيست . و همچنين وضو براى طوافى كه جزء حج يا عمرهء واجب باشد ، شرط است ، و بنابر احتياط واجب طواف حج و عمرهء مستحب هم مشروط به آن است . اما دوم : ( شرط حرام نبودن ) پس وضو براى جواز مس نوشتهء قرآن شرط است ، بنابراين مس نوشته قرآن بر شخص محدث حرام است و فرقى ميان آيات ، كلمات ، بلكه حروف ، مد ، تشديد و اعراب قرآن ( مانند زير و زبر ) نيست و نامها و صفات خاص خدا ملحق به قرآن است . ( پس بر شخص محدث ، مس آنها جايز نيست ) و در اينكه نامهاى پيغمبران ، و ائمه ( عليهم السلام ) و ملائكه ملحق به آن باشد ، تأمل و اشكال است و احتياط واجب آن است كه محدث از مس اين نامها خصوصا پيامبران و امامان ( عليهم السلام ) اجتناب نمايد . ( 4 ) مسألهء 1 - در حرام بودن « مس » بين اجزاء بدن چه ظاهر آن و چه باطن آن فرقى نيست ولى بعيد نيست مس با مو جايز باشد ، كما اينكه بين اقسام خطها حتى خطى كه متروك شده مانند خط كوفى و بين اقسام نوشتن‌ها - با قلم يا چاپ يا غير اينها - فرقى نيست .