به ( انجام گرفتن در ) زمان خاصّ باشد نيز چنين است مانند ايام البيض ، جمعه و پنجشنبه ، البته در احراز ثواب آن روز خاصّ لازم است كه از آن روز اطلاع پيدا كند ( كه فردا مثلا جمعه است ) و نيّت كند . ( 1 ) مسألهء 2 - در قضاى روزه از جانب غير نيّت نيابت ( بجاى غير انجام دادن ) لازم است اگر چه روزه ديگرى در ذمّه‌اش نباشد . ( 2 ) مسألهء 3 - در ماه رمضان ، روزه غير رمضان واقع نمىشود ، چه روزه واجب باشد و چه مستحب ، چه آن شخص مكلّف به روزه ماه رمضان باشد و چه مكلّف نباشد ، مثل مسافر و مانند آن ، بلكه در صورتى كه نداند يا فراموش كند كه ماه رمضان است اگر روزه غير ماه رمضان را نيّت كند ، از ماه رمضان حساب مىشود . همانطور كه گذشت . ( 3 ) مسألهء 4 - در روزه واجب معيّن ، رمضان باشد يا غير آن ، بنابر اقوا ، وقت مخصوصى براى نيّت نيست بلكه ملاك آن است كه روزه از روى تصميم و قصدى كه در نفس باقى بماند ، تحقّق يابد ، اگر چه با خواب يا غير خواب ، از روزه غافل شود . و فرقى نيست كه اين تصميم روزه مقارن طلوع فجر بوجود آيد يا قبل از آن ، و ( نيز فرقى نيست كه اين تصميم در ) شبى كه فرداى آن را مىخواهد روزه بگيرد بوجود آيد و يا قبل از آن شب . پس اگر امروز تصميم گرفت كه فردا را روزه باشد و با اين تصميم تا آخر روز بعد بخوابد ، بنابر اصحّ روزه‌اش صحيح است . امّا اگر به خاطر عذرى ، مانند فراموشى يا غفلت يا ندانستن اينكه ماه رمضان است يا بيمارى يا مسافرت ، نيّت روزه نكند و قبل از ظهر عذر او بر طرف شود و كارى كه روزه را باطل مىكند انجام نداده باشد ، وقت نيّت روزه تا ظهر امتداد پيدا مىكند ( و بايد نيّت كند ) و وقتى كه ظهر شد ديگر وقت نيّت از دست رفته است ( و نمىتواند نيّت كند ) البتّه آمدن اين حكم در همهء عذرها اشكال دارد ، بلكه در مورد مرض خالى از اشكال نيست ، اگر چه خالى از قرب هم نيست . و وقت نيّت روزه واجب غير معيّن ، در حال اختيار ، تا ظهر ادامه دارد نه بعد از ظهر ، پس اگر به نيّت اينكه روزه نگيرد ، داخل صبح شود و كارى كه روزه را باطل مىكند انجام نداده باشد و قبل از ظهر تصميمش عوض شود ، بخواهد ، روزه قضاى ماه رمضان يا روزه كفّاره يا نذر مطلق ( غير معيّن ) را بگيرد ، و جايز و صحيح است ، و بعد از ظهر صحيح نيست و وقت نيّت روزه مستحبى ادامه دارد تا اينكه به اندازه تجديد نيّت به اذان مغرب مانده باشد ( و تا آن وقت مىتواند ، نيّت روزه كند ) . ( 4 ) مسألهء 5 - روزى را كه نمىداند از ماه شعبان است يا ماه رمضان ، بنا مىگذارد كه از ماه شعبان است . بنابراين ، روزه‌اش واجب نيست و اگر به نيّت آنكه از ماه شعبان است ، روزهء مستحبى بگيرد و بعد معلوم شود كه از ماه رمضان بوده است ، از ماه رمضان كفايت مىكند ( و حساب مىشود ) و همچنين اگر اين روز را به نيّت اينكه از ماه شعبان است روزهء قضا يا نذرى بگيرد و رمضان باشد ، مجزى است ، بلكه اگر اين روز را روزه بگيرد ، به نيّت اينكه اگر واقعا ماه رمضان است ، واجب و اگر نه ، مستحب باشد ، صحّت آن بعيد نيست ،