( 1 ) كتاب روزه ( 2 ) « نيّت » ( 3 ) مسألهء 1 - در روزه نيّت شرط است يعنى بايد به قصد قربت آن عبادت مخصوصى را كه در شرع معيّن شده قصد كند و بر خوددارى از چيزهايى كه روزه را باطل مىكند تصميم بگيرد و لازم نيست ، همهء مبطلات را جدا جدا بداند . بنابراين اگر نيّت كند كه از تمامى مبطلات خوددارى نمايد و مبطل بودن بعضى چيزها را نداند يا گمان كند مبطل نيست - مانند احتقان - ولى انجام ندهد روزه‌اش صحيح است و همچنين اگر خوددارى از چيزهايى را نيّت كند كه مىداند مبطلات هم در ميان آنها است بنابر اقوا صحيح است و در نيّت روزه بعد از قصد قربت و اخلاص به جز تعيين روزه‌اى كه مىخواهد امر آن را اطاعت كند چيز ديگرى لازم نيست . در روزهء ماه رمضان ، نيّت روزهء فردا كفايت مىكند و تعيين ماه رمضان ( و قصد ماه رمضان ) لازم نيست ، بلكه اگر نداند يا فراموش كند كه ماه رمضان است و روزه ديگرى را نيّت نمايد ، از ماه رمضان حساب مىشود ، بر خلاف كسى كه بداند ماه رمضان است ( و غير آن را نيّت كند ) كه از هيچ‌كدام حساب نمىشود ، امّا ، در غير ماه رمضان ، بايد آن را تعيين نمايد به اين معنى كه نوع معيّنى را قصد كند . مانند روزه كفّاره ، قضا و نذر مطلق بلكه نذر معيّن نيز ، بنابر اقوا ( كه تعيين قصد آن هم لازم است ) . و تعيين اجمالى روزه كفايت مىكند ، مثل اينكه آنچه بر عهدهء او واجب است يك نوع روزه باشد و آنچه را كه در ذمّه دارد نيّت كند كه كفايت مىكند . و در روزه‌هاى مستحبّى كه مخصوص وقت معيّنى نيست ، اظهر آن است كه تعيين آن لازم نيست . بنابراين اگر روزهء فردا را براى خدا نيّت كند ، اگر آن روز براى روزه گرفتن صلاحيّت داشته باشد و روزهء مستحبّى هم از آن شخص صحيح باشد ، اين روزه صحيح است و به عنوان مستحب واقع مىشود ، بلكه روزه مستحبّى معيّن ، اگر خصوصيّت آن تنها