جماعت شود و اتفاقا به ركوع امام و چيزى كه ملحق به ركوع است ، نرسد ، نماز جماعتش صحيح است و يك ركعت حساب مىشود و آنچه كه در مسألهء سابق گفتيم ، اختصاص دارد به موردى كه در حال ركوع امام يا قبل از ركوع ، بعد از تمام كردن قرائت ، داخل نماز جماعت شود . ( 1 ) مسألهء 12 - اگر به خيال آن كه در ركوع به امام برسد ، ركوع كند ، ولى به امام نرسد يا شك در رسيدن و نرسيدن كند ، بعيد نيست كه نمازش به طور فرادا صحيح باشد و احتياط آن است كه آن را تمام كند و اعاده نمايد . ( 2 ) مسألهء 13 - كسى كه اطمينان به رسيدن به ركوع امام ندارد ، بنابر اقوا ، اشكالى ندارد كه رجاء به قصد ركوع با امام وارد نماز جماعت شود ، چنانچه به امام برسد ، نمازش صحيح است . و گرنه در صورتى كه به ركوع رفته باشد ، باطل است . كما اين كه اشكالى ندارد كه تكبيرة الاحرام را بگويد به قصد اين كه اگر به امام برسد ، ملحق به او شود و اگر به امام نرسد قبل از ركوع ، فرادا نمايد نماز را يا منتظر ركعت دوّم امام به شرطى كه در مسألهء آينده هست ، بماند . ( 3 ) مسألهء 14 - اگر نيّت اقتدا كند و « اللّه اكبر » بگويد و قبل از آن كه به ركوع برود ، امام سرش را بلند كند ، لازم است كه به طور فرادا نماز بخواند يا در همان حال ايستاده ، منتظر ركعت ديگر امام باشد و آن را ركعت اوّل قرار دهد به شرطى كه امام در نماز خواندن كند نباشد به طورى كه [ در اثر طول كشيدن ] صدق كند كه اقتدا نكرده است و اگر امام طول بدهد ، انتظار جايز نيست . ( 4 ) مسألهء 15 - اگر امام را در سجده اوّل يا دوّم ركعت آخر ببيند و بخواهد كه به فضيلت نماز جماعت برسد ، نيّت كند و « اللّه اكبر » بگويد و با امام سجده يا دو سجده نمايد و تشهّد بخواند ، سپس بعد از سلام امام قيام كند [ و نمازش را بخواند ] و احتياط را ترك نكند به اين كه نمازش را تمام كند و اعاده‌اش نمايد ، اگر چه اكتفا به نيّت و تكبير و بجا نياوردن غير از نيّت و تكبير به خاطر تبعيّت از امام و صحّت نمازش ، خالى از وجه نيست و بهتر است كه در اين جماعت داخل نشود و اگر در تشهّد آخر به امام برسد ، جايز است كه نيّت كند و « اللّه اكبر » بگويد و با امام بنشيند و تشهّد بخواند و وقتى كه امام سلام داد بلند شود و نماز بخواند و اكتفا به اين نيّت و تكبير بكند و فضيلت جماعت حاصل مىشود ، اگر چه ركعتى را هم نرسيده باشد .