روز پشت سر هم در آنجا مىماند ، اگر چه با اختيار خودش نباشد . ( 1 ) مسألهء 5 - شبهايى كه در وسط ده روز هست ، جزء اقامت ده روز مىباشند ولى شب اوّل و آخر جزء دهه نيستند . بنابراين اقامت ده روز و نه شب كفايت مىكند و بنابر اقوا كفايت مىكند كه كسرى يك روز ، از روز ديگر حساب شود ، مثل اينكه در روز اوّل وقت ظهر تا ظهر روز يازدهم قصد اقامت نمايد و ابتداى روز ، بنابر اقوا از طلوع فجر دوّم ( سپيده صادق ) است پس اگر وقت طلوع خورشيد وارد شود ، آخر دهه ، موقع طلوع خورشيد روز يازدهم مىباشد - نه غروب روز دهم - . ( 2 ) مسألهء 6 - شرط است كه محل اقامت يكى باشد ، بنابراين ، اگر قصد اقامت ده روز در جاهاى متعدد داشته باشد ( به اينكه اين دهه را مثلا در اين چند روستاى نزديك به هم باشد ) ، حكم سفر قطع نمىشود مثل اينكه ده روز قصد اقامت در نجف و كوفه با هم داشته باشد . البته فاصله قرار گرفتن شط و مانند آن در وسط شهر [ چون دو قسمت ] مجموعا شهر واحدى مىباشد ، ضررى به وحدت آن نمىرساند ، مثل دو طرف شط در بغداد و اسلامبول پس اگر قصد كند كه ده روز در دو طرف شط ، در بغداد مثلا بماند حكم سفر را قطع مىكند . ( 3 ) مسألهء 7 - در نيّت اقامت ، تصميم بر اينكه از حصار و ديوار شهر خارج نشود شرط نيست ، بلكه اگر در موقع قصد اقامت ده روز ، نيّت داشته باشد كه تا بعضى از مزرعه‌ها و باغهاى اطراف اين شهر سر بزند ، حكم مقيم را دارد و حتى اگر قصد داشته باشد كه از حدّ ترخّص بگذارد ، بلكه تا كمتر از چهار فرسخ نيز برود ، چنان كه قصد داشته باشد كه زود برگردد مثل اينكه يك يا دو ساعت خارج شود ، بطورى كه عرفا از صدق اقامت ده روز در آن محل خارج نشود ، حكم مقيم را دارد . ولى اگر بخواهد بيش از اين بماند - خصوصا اگر قصدش اين باشد كه شب را در خارج شهر و در كمتر از چهار فرسخ بماند - اشكال دارد . ( 4 ) مسألهء 8 - قصد اجمالى در تحقق اقامت ده روز كفايت نمىكند ، بنابراين ، اگر كسى كه تابع ديگرى است - مانند زوجه و رفيق - قصد داشته باشد ، هر قدر متبوع بماند ، او هم بماند ، كافى نيست ، اگر چه متبوع قصد اقامت ده روز را داشته باشد ؛ در صورتى كه تابع از اوّل مقدار قصد او را نمىدانسته است . پس اگر بعد از چند روز معلوم شود كه متبوع قصد اقامت ده روز داشته است ، تابع بايد همچنان نماز را شكسته بخواند ، مگر اينكه بعد از اين قصد كند كه ده روز بماند ، بلكه اگر قصد كند تا آخر ماه يا تا روز عيد ، مثلا در جايى بماند و در واقع تا آن موقع ، ده روز بوده ولى در وقت قصد اقامت ، نمىدانسته كه تا آن روز ده روز مىشود ، بعيد نيست كه كافى نباشد و شكسته خواندن نماز بر او واجب