نمازش صحيح است ، ولى اگر با شك مذكور ( در دو و سه ) بداند كه آن دو را ترك نموده است ، نمازش باطل است . ( 1 ) مسألهء 36 - حكم كثير الشك در طرفهاى علم اجمالى جارى نمىشود ، پس اگر بداند كه يكى از دو چيز را اجمالا ترك كرده است ، بر او واجب است مراعات اين علم را بنمايد ، اگر چه نسبت به هر يك از آن دو چيز ، شك داشته باشد . ( 2 ) مسألهء 37 - اگر بداند كه يا يك سجده از ركعت اول را ترك كرده يا يك سجده‌اى را در ركعت دوم زياد نموده است ، چيزى بر او واجب نيست و اگر بداند كه يا يك سجده را ترك كرده و يا تشهد را ، واجب است احتياطا هر دو را قضاء نمايد ، و يك مرتبه ، دو سجدهء سهو بياورد . ( 3 ) مسألهء 38 - اگر مشغول تشهد يا پس از فارغ شدن از تشهد باشد و در اينكه دو ركعت نماز خوانده است و در نتيجه تشهد در محل خود واقع شده يا آنكه سه ركعت خوانده و تشهد در غير محل خودش قرار گرفته ، شك نمايد - بر چنين كسى - حكم شك بين دو و سه جارى مىشود ، و بر او دو سجدهء سهو واجب نيست ، اگر چه انجام آن موافق احتياط است . ( 4 ) مسألهء 39 - اگر كسى كه مكلف است به چهار طرف نماز بخواند ، نمازش را بجا آورد ، سپس بعد از سلام نماز آخرى بداند كه يكى از نمازها باطل بوده است ، بنا را بر صحت نمازش مىگذارد و چيزى بر عهدهء او نيست . ( 5 ) مسألهء 40 - اگر قصد اقامت ( مثلا ده روز ) كند و يك نماز چهار ركعتى تمام بخواند سپس از قصدش برگردد و نمازش را از روى غفلت و يا ندانستن مسأله به طور قصر بخواند و پس از آن علم پيدا كند كه يكى از آن دو نماز باطل بوده است ، بايد بنا را بر صحت نماز چهار ركعتى بگذارد و نسبت به نمازهاى بعدى هم مكلف است كه تمام بخواند . ( 6 ) نماز قضا ( 7 ) قضاى نمازهاى يوميه‌اى كه در وقتشان فوت مىشود غير از نماز جمعه ، واجب است ، خواه فوت آنها عمدا باشد يا سهوا يا از روى جهل ( ندانستن مسأله ) يا به خاطر خوابى كه تمام وقت نماز را فرو مىگيرد و يا به خاطر غير اينها و همچنين است نمازى كه به علت نبود شرطى يا جزئى كه نياوردن آن موجب بطلان نماز است ، باطل شده ، باشد ( كه قضاى آن نيز واجب است ) و قضاى آن نمازى را كه بچّه در زمان بچگى ( زمان قبل از بلوغ ) و ديوانه در حال ديوانگى ، و بيهوش در صورتى كه خودش خود را بيهوش