است دو ركعت نماز احتياط نشسته بخواند ، و در شك بين دو و چهار بايد عوض دو ركعت نماز احتياط ايستاده ، دو ركعت نشسته بجا آورد ، و در شك بين دو و سه و چهار ، عوض دو ركعت نماز احتياط ايستاده ، دو ركعت نشسته بخواند ، سپس دو ركعت نشسته بجا آورد ، زيرا اين دو ركعت نشسته وظيفه‌اش است ، و بايد دو ركعت نشسته‌اى را كه بدل از آن ( دو ركعت ايستاده‌اى ) است كه وظيفهء شك است ، بر دو ركعت نشسته‌اى كه وظيفه‌اش هست جلو بيندازد و احتياط بهتر آن است كه در همهء اينها بعد از اين عمل ، نماز را اعاده كند . ( 1 ) مسألهء 12 - در شكهاى صحيح ، قطع كردن و دست برداشتن از نماز و از نو خواندن آن جايز نيست ، بلكه واجب است طبق وظيفهء كسى كه شك دارد ، عمل نمايد ، ولى اگر نماز را باطل كند ، واجب است كه نماز را از نو بخواند و نمازش صحيح است ، اگر چه به خاطر باطل كردن نماز ، گناه كرده است . ( 2 ) مسألهء 13 - در شكهاى باطل اگر از شكش غفلت نمايد و نمازش را تمام كند ، سپس معلوم شود كه نمازش طبق واقع بوده است ، در اين كه نمازش صحيح است « يا نه » دو وجه است : موجّه‌ترين آنها ، در صورتى كه شك در غير ركعت اول و دوم باشد ، صحيح بودن نماز است و امّا در مورد شك در ركعت اوّل و دوّم ، احتياط ، اعادهء نماز است . ( 3 ) مسألهء 14 - اگر مسافر در يكى از جاهاى تخيير باشد و نيّت قصر نمايد و در ركعات نمازش شك كند ، بعيد نيست كه لازم باشد طبق وظيفه‌اش در شك عمل نمايد و بدون آن كه نيازى به عدول از نيت ( قصر به تمام ) داشته باشد ، چاره‌جوئى كند ، لكن سزاوار نيست كه احتياط را ترك نمايد به اينكه بعد از عدول از نيّت ، عمل به وظيفهء شك نمايد و نماز را اعاده كند . ( 4 ) مسألهء 15 - اگر در حالى كه بعد از دو سجده ، نشسته است بين دو و سه شك كند و بداند كه در اين نماز ، تشهد نخوانده است ، بنابر اقوا بايد بعد از بنا گذاشتن بر سه نمازش را ادامه دهد و بعد از نماز ، تشهد را قضا نمايد ، و همچنين است اگر در حال ايستادن ، بين سه و چهار شك كند ، با اين كه مىداند تشهد نخوانده است ، كه بايد بنا را بر چهار بگذارد و نماز را ادامه دهد و بعد از نماز ، تشهّد را قضا نمايد . ( 5 ) حكم شكهايى كه اعتبار ندارد ( 6 ) اين شكها در مواردى است از آن جمله است - شك در چيزى پس از آن كه محل آن گذشته باشد ، و شرحش قبلا گذشت . ( 7 ) و از آن جمله است - شك در چيزى پس از آنكه وقت آن گذشته باشد و شرح اين نيز گذشت .