شهادت دو عادل اعتماد كند . چنانچه تمام نماز قبل از وقت واقع شده باشد ، باطل است و اگر قسمتى از آن ، گرچه كم باشد در وقت واقع شود صحيح است . ( 1 ) مسألهء 15 - اگر از اول وقت به مقدار خواندن نماز و تحصيل مقدمات آن مانند طهارت با آب يا خاك و غيره بر اساس حال و وضع نمازگزار ، بگذرد سپس يكى از عذرها مانند ديوانگى و حيض ( برايش ) پيش آيد ، قضا بر او واجب است و اگر اين مقدار وقت نگذشته قضا بر او واجب نيست . بلى اگر مقدمات نماز در همان اول وقت ، حاصل باشد . و از اول وقت به مقدار خواندن نماز بر اساس حال و تكليف همان وقتش بگذرد و سپس عذرى پيدا شود قضا بر او واجب است . و اگر عذر در آخر وقت بر طرف شود چنانچه وقت باقيمانده گنجايش تحصيل طهارت و خواندن دو نماز را دارد ، انجام هر دو نماز واجب است و اگر گنجايش تحصيل طهارت فقط و يك نماز را دارد بايد ( تحصيل طهارت نموده ) نماز مختص آن وقت را بخواند و همچنين است اگر يك ركعت از نماز را با طهارت درك كند . بنابراين اگر وقت باقيمانده به مقدار تحصيل طهارت و ادراك يك ركعت باشد بايد ( تحصيل طهارت كرده ) نماز دوم را بخواند . و اگر به مقدار تحصيل طهارت و يك نماز و يك ركعت از نماز ديگر ، وقت باقى باشد هر دو نماز واجب است ( كه بايد تحصيل طهارت كرده هر دو نماز را بطور مرتب بخواند ) . ( 2 ) مسألهء 16 - شخص بىعذر ، موقع شروع نماز ، بايد بداند كه وقت نماز شده است و شهادت دو عادل كه به استناد حسّ شهادت دهند جاى دانستن را مىگيرد مثل اينكه شهادت بدهند كه سايهء شاخص بعد از كم شدن ، شروع به زياد شدن ، نموده است و اذان مؤذن اگر چه عادل و وقت‌شناس باشد ، بنابر احتياط واجب ، كفايت نمىكند و اما شخص با عذر ، در مثل ابرو مانند آن از عذرهاى عمومى ، مىتواند با گمان به وقت نماز بخواند ، و اما صاحب عذر خصوصى مانند كور و زندانى ، نبايد ترك احتياط كند ( پس ) بايد نماز را تأخير اندازد تا علم پيدا كند وقت داخل شده است . ( 3 ) مقدمهء دوم در قبله است ( 4 ) مسألهء 1 - حتى الامكان رو به قبله بودن در نمازهاى واجب چه يوميه و چه غير يوميه حتى نماز ميت واجب است ، ( و همچنين ) در نماز مستحبى كه روى زمين با حالت آرامش و سكون خوانده مىشود ، واجب است ، و اما در نماز مستحبى كه در حال راه رفتن و سوار بودن و در كشتى خوانده مىشود ، رو به قبله بودن معتبر نيست . ( 5 ) مسألهء 2 - دانستن اينكه رو به قبله است ، در حال نماز ، معتبر است .