( 1 ) و نماز مستحبى بيشتر از آنست كه شمرده شود . و از آن جمله نوافل يوميه است كه هشت ركعت براى نماز ظهر قبل از نماز ظهر ، و هشت ركعت براى نماز عصر قبل از نماز عصر ، و چهار ركعت براى نماز مغرب بعد از آن ، و دو ركعت نشسته براى نماز عشا بعد از آن كه يك ركعت محسوب مىشود ، و به نام و تيره است ، و وقت اين نوافل تا وقت صاحب آنها ( يعنى ظهر ، عصر ، مغرب ، و عشاء ) مىباشد . و دو ركعت براى نماز صبح قبل از آن است . و وقت اين دو ركعت از فجر اول ( سپيده كاذب ) است و تا وقتى كه تا طلوع سرخى ( طرف مشرق ) ، فرصت براى خواندن نماز صبح داشته باشد ، ادامه دارد . و جايز است با نماز شب قبل از طلوع فجر و لو در وقت نصف شب خوانده شود . و حتى بعيد نيست كه وقت نافلهء نماز صبح بعد از گذشتن مقدار وقت خواندن نماز شب از نيمهء شب ، باشد . و ليكن احتياط آنست كه قبل از فجر اول خوانده نشود مگر آنكه با نماز شب خوانده شود و يازده ركعت نافله شب است كه هشت ركعت آن نماز شب سپس دو ركعت نماز شفع و بعد از آن يك ركعت نماز وتر است ، و نماز وتر با نماز شفع فضيلت‌دارترين قسمت نماز شب است و نافلهء نماز صبح از وتر و شفع ، افضل است . و اكتفاء به نماز شفع و وتر بلكه در تنگى وقت به نماز وتر فقط جايز است ولى خواندن تنها نماز وتر در غير تنگى وقت بايد به قصد رجاء باشد و وقت نافلهء شب از نصف شب تا سپيدهء صادق است . و وقت سحر آن افضل از بقيه است . و سحر تمام ثلث آخر شب است و فضيلت‌دارترين قسمت آن ، زمانى است كه نزديك به سپيدهء صادق باشد . و افضل از آن آنست كه ( يازده ركعت بر تمام وقت نافلهء شب ) ، پخش شود كما اينكه روش پيغمبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) چنين بود . بنابراين تعداد نوافل - با يك ركعت شمردن و تيره - سى و چهار ركعت مىشود كه دو برابر عدد ركعات نمازهاى يوميه است . و در مسافرتى كه موجب قصر است ، هشت ركعت نافلهء ظهر و هشت ركعت عصر ساقط مىشود ولى بقيهء نوافل باقى مىماند . و احتياط آنست كه و تيره به قصد رجاء خوانده شود . ( 2 ) مسألهء 2 - بنابر اقوا نماز غفيله مستحب است . و جزء نوافل رواتب يوميه نيست و آن دو ركعت است كه بنابر اقوا بين نماز مغرب و وقتى كه سرخى طرف غرب ، از بين برود خوانده مىشود ، در ركعت اول آن بعد از سورهء حمد « وَ ذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغاضِباً فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ فَنادى فِي الظُّلُماتِ أَنْ لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ ، فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ نَجَّيْناهُ مِنَ الْغَمِّ وَ كَذلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ » و در ركعت دوم آن بعد از حمد « وَ عِنْدَهُ مَفاتِحُ الْغَيْبِ لا يَعْلَمُها إِلَّا هُوَ وَ يَعْلَمُ ما فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ ما تَسْقُطُ مِنْ وَرَقَةٍ إِلَّا يَعْلَمُها وَ لا حَبَّةٍ فِي ظُلُماتِ الْأَرْضِ وَ لا رَطْبٍ وَ لا يابِسٍ إِلَّا فِي كِتابٍ مُبِينٍ » خوانده مىشود . سپس دستها