چنان كه ياد گرفتن اجزاء عبادات و شرايط و مبطلات و مقدمات آنها واجب است . اما اگر اجمالا بداند كه عمل او داراى تمامى اجزاء و شرايط و فاقد مبطلات مىباشد اين عمل صحيح است ، اگر چه تفصيلا نداند . ( 1 ) مسألهء 24 - اگر مقلد عباداتش را مدتى بدون تقليد انجام داده و مقدار آن مدت را نداند ، پس اگر به ياد داشته باشد كه آن اعمال را چگونه انجام داده و با فتواى مجتهدى كه به او رجوع كرده يا مىتوانسته مراجعه كند ، موافق باشد . عباداتش صحيح است . و گرنه اعمال گذشته‌اش را به مقدارى كه علم دارد بر عهدهء او است ، بايد قضا نمايد ، اگر چه احتياط مستحب است كه به اندازه‌اى قضا نمايد كه بر برائت ذمهء خود يقين كند . ( 2 ) مسألهء 25 - اگر اعمال گذشته‌اش را با تقليد انجام داده ولى نمىداند كه تقليدش صحيح بوده يا نه بنا را بر صحت اعمال بگذارد . ( 3 ) مسألهء 26 - اگر مدتى از بلوغش بگذرد ، سپس شك كند كه آيا اعمالش را با تقليد صحيح انجام داده يا نه جايز است در اعمال گذشته ، بنا را بر صحت بگذارد ، ولى براى اعمال آينده بايد تقليدش را تصحيح نمايد . ( 4 ) مسألهء 27 - در شخص مفتى [ 8 ] و در قاضى ، عدالت شرط است . و عدالت به شهادت دو عادل و به معاشرتى كه موجب علم يا اطمينان است و به شيوع علم‌آور ثابت مىشود . بلكه عدالت به حسن ظاهر و مواظبت در امور شرعى و طاعات و حضور در جماعات ( مسلمين ) و مانند اينها ثابت مىگردد . و ظاهر آنست كه حسن ظاهر تعبدا [ 9 ] كاشف از عدالت است اگر چه موجب گمان يا علم به عدالت نباشد . ( 5 ) مسألهء 28 - عدالت صفت نفسانى ريشه‌دارى است كه همواره انسان را به ملازمت تقوا - ترك محرمات و فعل واجبات - وادار مىكند . ( 6 ) مسألهء 29 - حكم صفت عدالت با ارتكاب گناهان كبيره يا اصرار بر صغيره زائل مىشود حتى بنابر احتياط مستحب با ارتكاب صغيره ( بدون اصرار ) نيز چنين است و اگر توبه كند حكم صفت عدالت بازمىگردد به شرط آنكه ملكه عدالت باقى باشد . ( 7 ) مسألهء 30 - اگر شخصى فتواى مجتهدى را اشتباها نقل كند بايد به كسانى كه از او ياد گرفته‌اند ، اعلام نمايد . ( 8 ) مسألهء 31 - اگر در بين نماز مسأله‌اى پيش آيد كه حكمش را نداند و در همان حال دانستنش هم ممكن نباشد ، بايد بنا را بر يكى از دو احتمال بگذارد ، با اين نيّت كه بعد از نماز مسأله را بپرسد ، و چنانچه خلاف واقع عمل كرده باشد ، اعاده نمايد . و اگر با چنين