مانيا : جنونى است سبعى كه از خنده و رفق و بازى خالى باشد ، و اگر با اين‌ها باشد ، آن را داء الكلب خوانند . « 1 » مسامير : افزونىيى است در ظاهر بدن كه به مسمار ماند . المتفرّقات مزمن : آنچه دير بماند . مسمّن : فربه‌كننده . مسمّن : فربه . مجدور : آنكه او را آبله برآمده باشد . مجذوم : آنكه جذام داشته باشد . مطفئ : آنچه طعام را از قعر معده به فم معده آرد ، و اصل اين از « 2 » « طفو » باشد كه معنى آن بر سر آمدن است ، و اگر از « اطفاء » باشد ، معنى آن فرونشاننده باشد . مخلّل : آنچه در سركه پرورده باشند . « 3 » ماهى مملوح : ماهى شور . مخلب : چنگال مرغان . متلاشى : پراكنده . مرضوض : نيم كوفته . متصاعد : بالارونده . منخل ضيق الثّقبه : غربال تنگ سوراخ . « 4 » محلّل : آنچه چيزها را قابل آن گرداند « 5 » كه بخار گردد . محكوك : تراشيده . منضج : در لغت پخته‌كننده است و در اصطلاح طبّ چيزى است كه خلط رقيق را

--> ( 1 ) . م : گويند . ( 2 ) . م : - از . ( 3 ) . م : بود . ( 4 ) . س : منخل غربال . ( 5 ) . م : كند .