ديگران را نيز در باب تاريخ مرگ نجم الدين ، آرايى است : آغا بزرگ تهرانى « 1 » و نيز احمد منزوى « 2 » ، سيّد احمد حسينى اشكورى « 3 » و استاد عبد الحسين حائرى « 4 » ، او را درگذشته به سال 730 ه . ق . دانسته‌اند كه با حدسيات ما در توافق است ؛ هرچند منبع ايشان را درنيافتيم . با اين حال ، احمد منزوى در مواضع ديگر ، گاه او را متوفاى 690 ه . ق . « 5 » و گاه 630 ه . ق . « 6 » و گاه زنده تا 720 ه . ق . يا 730 « 7 » ه . ق . دانسته است . او همچنين به خطا ، نجم الدين محمود را صاحب ينبوع الطب پنداشته « 8 » ، درحالىكه مؤلّف اين كتاب همانا عماد الدين محمود بن سراج الدين مسعود شيرازى « 9 » است كه احمد منزوى در جاى ديگر ، خود به نسبت صحيح او با اين اثر اشاره نموده . « 10 » گذشته از اينها ، قطعهء موجز و نامؤثّرى از نجم الدين محمود در دست است كه در ابتداى كتاب الحاوى فى علم التداوى خويش ( كه پس از اين معرفى خواهد شد ) درج نموده و رويكرد انسانى و معنوى او را نسبت به صناعت طب و نيز مكانت او را در آن فن باز مىنمايد : « و كنت كلفت مذ صباى بأن أحفظ من هذا العلم شطرا و أن أكتسب منه سطرا لمّا كنت قد شاهدت من إزاحة النّفوس و تخليصها من الآلام و إعادتها إلى الصحّة بعد الأسقام فأزعجنى حرصى على ملازمة من له العلم علوة فضلا عن المتبحّرين و المتحاذقين حتّى حصل لى بفضل اللّه و تيسيره بيده من هذه المطالب و اللّه على أمره غالب . فاطّلعت على

--> ( 1 ) . الذريعة ، ج 6 ، ص 73 . ( 2 ) . فهرست نسخه‌هاى خطى فارسى ، ج 1 ، ص 570 ؛ فهرستوارهء كتابهاى فارسى ، ج 5 ، صص 3281 - 3597 . ( 3 ) . فهرست نسخه‌هاى خطّى مركز احياء ميراث اسلامى ، ج 3 ، ص 393 . ( 4 ) . فهرست كتابخانهء مجلس شوراى ملّى ، ج 19 ، ص 144 . ( 5 ) . فهرستوارهء كتابهاى فارسى ، همان ، ص 3301 . ( 6 ) . همان ، ص 3286 . ( 7 ) . همان ، ص 3336 . ( 8 ) . فهرست نسخه‌هاى خطى فارسى ، ج 1 ، ص 472 . ( 9 ) . درگذشتهء در 984 ه . ق . ( 10 ) . فهرستوارهء كتابهاى فارسى ، ج 5 ، ص 3769 .