علاج : تقويت « 1 » بدن « 2 » بايد كردن به تدبير ناقهان « 3 » ؛ و آنكه از « 4 » اندكى « 5 » غذا خوردن بود « 6 » ، غذا زيادت بايد كردن « 7 » و خواب فرمودن و به لهو و شادى مشغول بودن و مدتى ترك مجامعت كردن . و اگر سبب اندكى منى باشد ، علاج آن « 8 » غذاهاى « 9 » مرطّب « 10 » دادن « 11 » ، چون حلواى ترنجبين و معجون لبوب « 12 » و هريسه از گوشت بره و بط و سر « 13 » بريان و زنجبيل « 14 » و تنقل به ميويز طايفى و پسته و مغز بادام كردن . و غذايى كه از جهت هيجان « 15 » باه خورند « 16 » بايد « 17 » كه در وى سه معنى « 18 » باشد : يكى آنكه غذا بسيار دهد ، دوم « 19 » آنكه باد انگيزد « 20 » و نفاخ « 21 » باشد ، سوم « 22 » آنكه ميلى « 23 » به گرمى « 24 » دارد « 25 » . و « 26 » آنچه در وى اين سه معنى حاصل است ، نخود « 27 » و لوبيا « 28 » و كزر و شلغم « 29 » است و مانند آن « 30 » . و اگر سبب « 31 » ، سستى « 32 » و استرخاى آلات « 33 » منى باشد ، علامت آن رقت و تنكى منى « 34 » باشد « 35 » .

--> ( 1 ) . م : + همه . ( 2 ) . س : - بدن . ( 3 ) . م : نيكوسمن ؛ ناقهان : جمع ناقه ، به‌شده از بيمارى . ( 4 ) . س : - و آنكه از . ( 5 ) . س : اندك‌اندك در . ( 6 ) . س : مىافزايند . ( 7 ) . س : - غذا زيادت بايد كردن . ( 8 ) . ل : - آن . ( 9 ) . م : غذاى . ( 10 ) . ل : مراطب . ( 11 ) . م : - دادن . ( 12 ) . س : اللبوب ؛ لبوب : به ضم اول ، مغز بادام ، مغز گردو ( لغتنامه ) . ( 13 ) . س : - سر . ( 14 ) . م : + پرورده . ( 15 ) . ل : - هيجان . ( 16 ) . ل : + غذا دهند . ( 17 ) . ل : - بايد . ( 18 ) . س : چيز . ( 19 ) . س : و دوم . ( 20 ) . ل : بادانگيز . ( 21 ) . س : - و نفاخ . ( 22 ) . م : سيوم . ( 23 ) . م : ميل . ( 24 ) . م : - به گرمى . ( 25 ) . م : داشته باشد . ( 26 ) . ل : اما . ( 27 ) . س : نخورد . ( 28 ) . م : + و پياز . ( 29 ) . م : شلغم و كزر . ( 30 ) . ل : اين . ( 31 ) . م : + آن . ( 32 ) . م : سرخى . ( 33 ) . س : - آلات . ( 34 ) . ل : - منى . ( 35 ) . م : مىباشد .