روى حرّيت زن تكيه فراوانى شده و وضعيت گذشتهء زنان سخت مورد ملامت و انتقاد قرار گرفته است . حضور زن در جامعه ، در كارخانجات ، در مدارس و اصولا در عرصهء كار و تلاش و كسب درآمد ، مورد تأكيد قرار گرفته است . اى زن شهرى كه بودى روزگارى منزوى * بعد از اين با همسرت همدوش مىبايد روى « 1 » در محفل جشنى كه در شهردارى برگزار شده ، يكى از نمايندگان مجلس با نام اورنگ اشعارى را در ستايش بىحجابى مىسرايد كه برخى از ابيات آن‌چنين است : جهان را دگرگونه شد كارها * بدى را كهن گشت آثارها گهر تا حجاب صدف را گشود * جهان را ز رخ گوهر آيين نمود ز برج سيه بانوان ماه‌وار * به چرخ آمدند از پلاسين حصار همه قد به مردى برافراختند * سيه چادر از سر برانداختند اگر زن بود پاك و پاكيزه خوى * نگردد تبه‌گر گشائيش روى ز عفّت نماند نشان در جهان * به چادر كند خوى زشتش نهان به زندان چادر درون همچو دزد * ز خود بد خويش گيرند مزد شهنشاه ايران شه پهلوى * كه گيتى ازو يافت فرّ نوى سيه چادر ذلّتت را ز سر * برون افكند تا شوى نامور « 2 » تبليغات عوامانه‌اى كه از اواخر دورهء قاجارى بر ضد چادر آغاز شده بود و چادر را پوششى براى خطاى برخى از زنان عنوان مىكرد ، همچنان در ميان استدلال‌هاى طرفداران كشف حجاب عنوان مىشد . سليم ايزدى ، نمايندهء ديگر مجلس شوراى ملى هم اشعارى در ستايش رضاشاه و كشف حجاب سروده است كه بخشى از آن را نقل مىكنيم : تو اى حوروَش دختر آفتاب * چو افكندى از طلعت خود نقاب روا باشد ار زين سپس مشترى * ببزم تو آيد به رامشگرى چو برداشتى تو حجاب از جبين * طبيعت ز ابرو برانداخت چين ملك روى بنمود و بگريخت ديو * برآمد بر افلاك بانگ غريو فلك اختر سعد كرد انتخاب * كه بردارد از چهرهء تو حجاب وى با اين حال ، تأكيد بر عفّت زنان كرده و خانه‌دارى را همچنان شغل اصلى آنان بلكه تنها شغل مطلوب آنان مىداند : فن تو بود خانه‌دارى و بس * نخواهد از اين بيش كار از تو كس

--> ( 1 ) . نهضت بانوان ، ص 20 ( 2 ) . همان ، صص 24 - 26