حجاب و ضدحجاب در شعر فارسى معاصر « 1 » يكى از ابزارهاى مهم طرفداران كشف حجاب در ترويج بىحجابى ، استفاده از ادبيات منظوم است . در اين زمينه ، شاعران نوگرا و متجدّد ، اشعار زيادى در ستايش از كشف حجاب سرودند و كوشيدند تا با استفاده از اين زمينهء ادبى ، حجاب را تحت عنوان « كفن تيره و سياه » و تعابيرى مانند آن ، تحقير كرده و در ميان مردم سبك و آن عامل انحطاط جامعهء ايرانى نشان دهند . طبيعى است كه دامنهء نفوذ شعر و ادبيات بسيار جدّى بوده و اين اشعار مىتوانست تأثير عميقى در ميان تودهء مردم برجاى بگذارد . سرايش شعر در نفى حجاب ، از ايرج ميرزا ، عشقى و عارف شروع مىشود و پس از كشف حجاب رسمى رضاشاه ، بسيارى از شاعران حرفه‌اى و غيرحرفه‌اى ، براى خالى نبودن عريضه ، قطعه‌اى در اين‌باره مىسرايند . به همين مناسبت ، در تمامى مجالسى كه براى بزرگداشت هفدهم دى برگزار مىشود ، شاعران برجسته و غير مشهور حاضر شده ، قصائد و غزليات خود را در ستايش از اقدام رضا خان همراه با تعابير زننده از حجاب قرائت مىكنند . همچنين مطبوعات آن زمان ، به كار نشر اشعار شاعران پرداخته و حتى مجموعه‌هايى از اشعار اينچنينى يك جا فراهم آمده و به چاپ مىرسد . دشتى در سالگرد هفدهم دى در روزنامهء اطلاعات خبر از « نظم و نثر » فراوانى مىدهد كه در ستايش از اقدام كشف حجاب نوشته و منتشر شده است . همين‌طور ، شيخ ابو الفضل خراسانى كه نمونه‌اى از اشعار حجاب و ضدحجاب را مىآورد ، به فعاليت متجددين در اين‌باره اشاره كرده ، مىنويسد : « اگر بدانيد لامذهبان ايران و شعراى بيدين از ايشان زمانى

--> ( 1 ) . گو اين‌كه در اشعار شاعران كهن نيز گاه مضامينى در اين‌باره ديده مىشود . نمونهء آن شعر سنايى است : منگر در بتان كه آخر كار * نگريستن گريستن آرد دلربان زمانه خرد و بزرگ * ديده را يوسف‌اند و دل را گرگ گرچه از چهره عالم‌افروزند * از مژه دل درند و جان دوزند