كردن تو مرد بيگانه را بر او در داخل خانه و اجازهء معاشرت در داخل خانه نيز مضر و خطرناك است . اگر بتوانى كارى كنى كه جز تو مرد ديگرى را نشناسند چنين كن . اين يك توصيهء اخلاقى است . علماى اسلام اين جمله را به شكل يك توصيهء اخلاقى تلقى كرده‌اند . اگر ما بوديم و چنين تعبيراتى ، بدون شك آنچه استنباط مىشد بيش از « توصيهء اخلاقى » بود ، بلكه بيش از لزوم ستر وجه و كفين بود ، آنچه استنباط مىشد همان است كه ما از آن به حبس زن در خانه تعبير كرده‌ايم . ولى علت اينكه فقها به مضمون چنين جمله‌ها فتوا نداده‌اند ادلّهء قطعى ديگر از آيات و روايات و سيرهء معصومين بر خلاف مفاد ظاهر اين تعبيرات است و به اصطلاح ظاهر اين جمله‌ها « معرض عنه » اصحاب است . لهذا اين جمله‌ها حمل به توصيهء اخلاقى شده است و ارزش اخلاقى دارد نه فقهى . آنچه فقها از امثال اين جمله‌ها استنباط كرده‌اند اين است كه اين‌گونه جمله‌ها ارشاد به حقيقتى روحى و روانى در روابط دو جنس است و شك نيست كه حقيقتى را بيان مىكند . رابطهء زن و مرد اجنبى سخت خطرناك است ، گلى است كه پيلان بر آن مىلغزند . آنچه اسلام لااقل به صورت يك امر اخلاقى توصيه مىكند اين است كه تا حد ممكن اجتماع مدنى غير مختلط باشد . جامعهء امروز زيان‌هاى اجتماع مختلط را به چشم خود مىبيند . چه لزومى دارد كه زنان فعاليت‌هاى خود را به اصطلاح « دوش به دوش » مردان انجام دهند ؟ آيا اگر در دو صف جداگانه انجام دهند نقصى در فعاليت و راندمان كار آنان رخ مىدهد ؟ اثر اين دوش به دوشىها اين است كه هر دو همدوش را از كار بازمىدارد و هريك را به جاى توجه به كار متوجه « همدوش » مىكند ، تا آنجا كه غالبا اين همدوشىها به هماغوشى منتهى مىگردد . ب . حديثى است از حضرت زهرا سلام الله عليها . هرچند فقها بدين حديث استناد نمىكنند اما مىتواند توجيه صحيحى داشته باشد . خلاصهء حديث اين است : روزى رسول خدا از مردم پرسيدند : چه چيز براى زن از هر چيز بهتر است ؟ كسى نتوانست پاسخ بگويد . حسن بن على عليه السلام كودك و در مجلس حاضر بود . قصه را براى مادرش زهرا سلام اللّه عليها نقل كرد . زهرا فرمود : از همه چيز بهتر براى زن اين است كه مرد بيگانه‌اى را نبيند و مرد بيگانه‌اى هم او را نبيند . « 1 »

--> ( 1 ) . وسائل ج 3 ، ص 9 ، نقل از كشف الغمّة