كفّين بر زن حرام باشد . بعدا نقل خواهيم كرد كه در ميان ارباب فتوا در قديم كسى را نمىتوان يافت كه قائل به وجوب پوشيدن وجه و كفّين باشد ولى هستند كسانى كه نظر را حرام مىدانند . 3 . در مسألهء جواز نظر ترديدى نيست كه اگر نظر از روى « تلذّذ » يا « ريبه » باشد حرام است . « تلذذ » يعنى لذت بردن ، و نگاه از روى تلذذ يعنى نگاه به قصد لذت بردن باشد ؛ و اما « ريبه » يعنى نظر به خاطر تلذذ و چشم‌چرانى نيست ولى خصوصيت ناظر و منظور اليه مجموعا طورى است كه خطرناك است و خوف هست كه لغزشى به دنبال نگاه كردن به وجود آيد . اين دو نوع نظر مطلقا حرام است حتى در مورد محارم . تنها موردى كه استثنا شده نظرى است كه مقدمهء خواستگارى است كه در اين مورد اگر تلذذ هم باشد - كه معمولا هم هست - جايز است . البته شرطش اين است كه واقعا هدف شخص ازدواج باشد يعنى مرد جدا به خاطر ازدواج بخواهد زن را ببيند و از لحاظ ساير خصوصيات موردنظر زن را پسنديده باشد نه آنكه براى چشم‌چرانى قصد ازدواج را بهانه قرار دهد . قانون الهى مانند قانون‌هاى بشرى نيست كه بتوان با صورتسازى خيال خود را راحت كرد . در اينجا وجدان انسان حاكم است و خداى متعال كه هيچ چيز بر او پوشيده نيست محاسب . عليهذا بايد گفت در حقيقت استثنايى در كار نيست ، زيرا آنچه قطعا حرام است نگاه به قصد تلذذ است و آنچه مانعى ندارد اين است كه نگاه به قصد تلذذ نباشد ولى تلذذ قهرا پيدا شود . فقها تصريح كرده‌اند كه جايز نيست كسى به زن‌ها نگاه كند تا در بين آن‌ها يكى را انتخاب كند . آنچه جايز است ، در مورد يك زن خاص است كه به او معرفى شده است و درباره‌اش مىانديشد ، از ساير جهات ترديدى ندارد ، فقط از نظر چهره و اندام ترديد دارد ، مىخواهد ببيند آيا مىپسندد يا نه ؟ برخى ديگر از فقها به صورت احتياط مطلب را بيان كرده‌اند . چهره و دو دست ( وجه و كفّين ) بعد از اينكه موارد قطعى پوشش را بيان كرديم نوبت مىرسد به بحث دربارهء « پوشش وجه و كفّين » . مسألهء پوشش برحسب اينكه پوشانيدن وجه و كفين واجب باشد يا نباشد دو فلسفهء كاملا متفاوت پيدا مىكند . اگر پوشش وجه و كفين را لازم بدانيم در حقيقت طرفدار فلسفهء پرده‌نشينى زن و ممنوعيت او از هر نوع كارى جز در محيط خاص خانه و يا محيطهاى صددرصد اختصاصى زنان هستيم . ولى اگر پوشيدن ساير بدن را لازم بدانيم و هر نوع عمل محرك و تهييج‌آميز را حرام