اگر زن روباز باشد ، موجب ازدياد فحشا است . اين دو مدّعى گمراهى آشكار از عدم تفكّر در تعاليم و حكم سبحانى ناشى است ، و حقيقت امر نه روباز كردن و نه روبستن ، هيچ كدام موجب فحشا نيست ؛ بلكه سوء تربيت و عدم مجازات و نبودن ايمان به عقاب الهى در روز قيامت و جهنّم و رفع حيا از زن و مرد ، موجب ازدياد فحشا است كه دلائل ظاهر و روشن دارد و بىدينان و شهوت‌رانان كه اين امور را ارتكاب مىنمايند ، نه مجازات بر فحشا در دنيا قائلند و نه به عقاب در آخرت ايمان دارند ؛ و نه حيا دارند ؛ و نه تربيت صحيحه ؛ و معذلك سنگ عفّت بر سينه مىزنند و مىگويند روپوشى مولد فحشا است ؛ و امّا متظاهرين لازم است اين اعتراض به خدا و پيغمبر و ائمه و علما و فقها بكنند و بگويند : اين‌ها روباز كردن را مباح كردند و تسبيب ازدياد فحشا نمودند ؛ و چنين اعتراض مساوق شرك و كفر است براى متابعت عادت و افكار سخيفهء خودشان ، به نام ايمان و شرك و كفر مىكنند . دوم : مىگويند زن در عسر و حرج بماند و دست و رو ببندد ؛ چون‌كه حفظ عصمت او مهم‌تر و ستر وجه و كفين موجب عصمت اوست . جواب : حفظ عصمت و عفّت زن بر بستن رو و دست متوقّف نيست و اعراب صحرانشين و ايلاتى و دهاتى ايران و غيره ، همه رو و دست باز هستند و فحشايى كه در ميان زن‌هاى ايلاتى روباز هست ، به مراتب از فحشايى كه در ميان زنهاى شهرى چادر پوش وجود دارد ، كمتر است . زن‌هايى كه در پرتگاه فحشا سقوط كرده‌اند ، همه در چادر بوده‌اند ؛ و اين دليل بر آن است كه چادر و پنهان كردن صورت در زير روپوش ، حافظ ناموس نيست ، بلكه تربيت صحيح و آشنايى با احكام و ايمان ، موجب عفّت و حافظ ناموس است . به مدّعيان ديانت مىگوييم : در مقابل احكام الهى ، چرا بايد از خودشان احكام درست كنند و خداوند متعال كه زن را به واسطهء اباحهء باز كردن دست و صورت ، از عسر و حرج و امراض معاف كرده ، چه علاقه‌اى دارند كه او را بر خلاف حكم الهى آزار كنند ؟ اگر حقيقتا آن‌ها ديندار باشند ، نبايد در مقابل خدا و رسول دكّان بازكنند و بايد تسليم محض و مطيع باشند . در سورهء نور مىفرمايد : « إِنَّما كانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ أَنْ يَقُولُوا سَمِعْنا وَ أَطَعْنا وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ » ؛ « 1 » ترجمه : اين است و جز اين نيست كه هرگاه اهل ايمان به خدا خوانده بشوند كه رسول حكم آن‌ها را بيان كند ، بگويند : گوش كرديم و اطاعت نموديم ؛ فقط آن‌ها رستگار خواهند بود . مراد ، اگر كسى در مقابل حكم خدا سخن داشته باشد و به استحسانات واهيهء خودش

--> ( 1 ) . نور ، 51